In deze aflevering van GeopolitiekNu kijken de HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos naar de mogelijke opties voor Iran, de VS en Israël in het oplaaiend conflict. De oorlog in Iran domineert de voorpagina's, maar achter het militaire spektakel schuilt een opvallende strategische leegte. Amerika en Israël hebben een technisch indrukwekkende aanval uitgevoerd, de grootste militaire operatie sinds de invasie van Irak, zonder dat helder is wat het einddoel precies is.

Wat wel duidelijk wordt: dit is minder een oorlog vanuit Amerikaans nationaal belang dan een resultante van jarenlange lobby. Iran reageert door de pijn te spreiden via horizontale escalatie, terwijl het internationaal recht stilletjes verder afbrokkelt. De echte vragen liggen niet op het slagveld, maar in de diplomatieke en geopolitieke nasleep.

Kernpunten:

👉 De aanval op Iran is militair indrukwekkend maar strategisch leeg: De doelstellingen wisselen per dag: regimeverandering, nucleaire ontmanteling, olieafsnijding richting China, en geen daarvan is realistisch haalbaar zonder grondtroepen of een coherente langetermijnvisie.

👉 Dit is primair een oorlog van Netanyahu, niet van Trump: De aanval is meer het resultaat van jarenlange Israëlische (en mogelijk Saoedische) lobby dan van een Amerikaans nationaal belang. Trump heeft zich laten verleiden, terwijl MAGA juist op een no-war-ticket is verkozen.

👉 Iran kan niet winnen, maar vergroot de pijn voor iedereen: Verticale escalatie is geen optie, dus kiest Iran voor horizontale escalatie: aanvallen op golfstaten, afsluiting van de Straat van Hormuz. Het is een strategie van gedeelde schade: als ik verdrink, trek ik zoveel mogelijk anderen mee.

👉 De echte winnaar is nog onbekend, maar het internationaal recht is de grote verliezer: Rusland, China en Iran zullen de parallel met Oekraïne blijven trekken. Europa balanceert ongemakkelijk. En de enige uitweg, voor stabiliteit én voor de geloofwaardigheid van het internationale systeem, ligt bij middelgrote machten die gezamenlijk optrekken.

1️⃣ De dood van Khamenei: meer dan een leider, een systeem {00:00:00}

2️⃣ Kan de oorlog lang duren? De militaire beperkingen van Amerika en Israël [00:01:30]

3️⃣ Tactisch spektakel, strategische leegte: wat is het doel? [00:04:00]

4️⃣ Trumps strategie: verleid door lobby of daadwerkelijk een uitgedacht belang? [00:08:00]

5️⃣ Het Israëlische belang en Netanyahu's corruptieschandalen [00:12:00]

6️⃣ Separatisme en balkanisering als doel voor Iran [00:14:00]

7️⃣ De Straat van Hormuz als pressiemiddel voor de wereld [00:21:00]

8️⃣ Rusland: de lachende derde? [00:26:00]

9️⃣ Kan Iran dit volhouden? [00:28:00]

🔟 HIG opinie: Europa's reactie en het einde van het internationaal recht [00:31:00]

In deze aflevering van GeopolitiekNu schuiven twee HIG Azië analisten aan tafel: hoogleraar Koreastudies Remco Breuker en japanoloog en sinoloog Casper Wits. Samen bespreken zij hoe de democratieën in Japan, Zuid-Korea en Taiwan onder druk staan van binnenuit én van buitenaf.

De terugtrekking van de Verenigde Staten als betrouwbare veiligheidspartner, een steeds assertiever China dat zijn eigen legertop zuivert, en diepgewortelde historische trauma's die samenwerking bemoeilijken maken het speelveld in Oost-Azië complexer dan ooit. Toch zijn er hoopvolle tekenen. De pragmatische toenadering tussen Seoul en Tokio, de groeiende internationale erkenning van Taiwans belang en het besef dat democratische middenmachten samen sterker staan dan alleen.

Kernpunten:

👉 De democratie in Oost-Azië staat op drie fronten onder druk: Binnenlandse erosie, groeiende autocratische dreiging van China en Rusland, en het wegvallen van de VS als betrouwbare partner..

👉 Samenwerking tussen Japan en Zuid-Korea is noodzakelijk maar fragiel: Economisch en militair hebben ze elkaar hard nodig, maar koloniaal trauma en politiek nationalisme blijven de toenadering bemoeilijken.

👉 China's militaire zuiveringen maken de regio onvoorspelbaarder: De legertop is weggezuiverd en daarmee is de slagkracht verzwakt, maar het risico op een onbezonnen militair avontuur richting Taiwan groeit juist.

👉 Democratische middenmachten moeten zich verenigen; Zonder Amerikaanse paraplu overleven Japan, Zuid-Korea en Taiwan alleen samen. Europa moet daarbij als democratisch middenmacht lotsgenoot zich ook aan committeren.

1️⃣ De drievoudige strijd om de Oost-Aziatische democratie: binnenlandse erosie, regionale autocratische druk en het wegvallen van Amerika als democratische partner (00:00:00)

2️⃣ De Japanse heroriëntatie in defensie en lobby in Washington (00:03:30)

3️⃣ Kwetsbaarheid van Japanse en Zuid-Koreaanse vaarroutes langs Taiwan (00:06:00)

4️⃣ Zuid-Korea heeft China nodig om Noord-Korea in toom te houden, terwijl de VS juist China als rivaal ziet (00:08:00)

5️⃣ Zuid-Koreaanse politiek misbruik van anti-Japanse sentimenten en waarom samenwerking met Japan zo moeizaam blijft (00:09:30)

6️⃣ Waarom Japan van alle Oost-Aziatische democratieën het minst ontvankelijk is voor autoritaire alternatieven (00:11:00)

7️⃣ Pragmatisme en drumstellen: toenadering onder de Zuid-Koreaanse premier Lee en de Japanse premier Takaichi (00:13:000

8️⃣ Chinees anti-Japans nationalisme en de zuivering van de legertop (00:22:00)

9️⃣ Taiwan onder druk: van buitenaf én van binnenuit (00:33:00)

🔟 HIG opinie: India's perspectief & het meervoud van middenmacht is supermacht (00:36:00)

Op 26 januari 2026, tijdens de Republic Day in India (viering van de grondwet en de democratie), ondertekenden de EU en India wat Ursula von der Leyen the mother of all deals noemde. Twee miljard mensen, een kwart van de wereldeconomie, kiezen ervoor tot 96,6% van de onderlinge industriële tarieven af te schaffen. Het is het meest vergaande handelsverdrag dat de EU ooit sloot. Geen enkel ander land/handelsblok kreeg van India de markttoegang die Europa nu ontvangt.

Maar dit is meer dan een handelsdeal. In een wereld waarin de grootmachten VS en China en regionale machten zoals Rusland het multilateralisme actief onder druk zetten, kiezen twee middenmachten ervoor om samen op te trekken. Waar India de EU jaren geleden nog wegzette als loopjongen van Washington, wordt Europa nu erkend als een groeiend soevereine geopolitieke partner. Dat is de echte doorbraak: niet alleen vrije handel, maar geopolitiek vertrouwen tussen een beschaving en een continent.

Kernpunten:

👉 Ongekende vrije markt: De tweede (EU) en vierde (India) economie ter wereld verenigen twee miljard mensen en een kwart van de wereldeconomie, met de afschaffing van tot 96,6% van de industriële tarieven.

👉 Geopolitieke verbroedering: Onder druk van de VS en China herkennen de EU en India een gedeeld lot en erkennen zij elkaar als gelijkwaardige, soevereine partners.

👉 Co-creatie in plaats van enkel produceren: India wil geen nieuw China worden en enkel een supply chain partner, maar een value chain partner: samen ontwerpen, samen produceren en samen kennis creëren, met sterke bescherming van intellectueel eigendom.

👉 De deal is het begin, niet het einde: Het handelsverdrag schept het kader voor toekomstige intensivering van de relatie. Het zal aangevuld worden met strategische investeringen, een investeringsverdrag en defensiesamenwerking.

1️⃣ Omvang van het verdrag en eerste reacties in India en Europa (00:00:00)

2️⃣ India's perceptieomslag: van achterdocht naar erkenning van de EU als onafhankelijke partner (00:04:00)

3️⃣ Arbeidsintensieve industrie, farmacie, elektronica en IT-talent als grote winnaars (00:07:00)

4️⃣ Kapitaal, consumentenmarkt en technologie als strategische Europese hefbomen (00:10:00)

5️⃣ Bescherming tegen nationalisatie, dubbele belasting en harmonisatie van investeringsregels (00:13:00)

6️⃣ Unieke toegang tot India's financiële sector en de explosieve groei van de middenklasse (00:17:00)

7️⃣ Van supply chain naar value chain en India's ambitie om co-designer te worden (00:25:00)

8️⃣ Defensiesamenwerking en de schaduw van Rusland (00:28:00)

9️⃣ Niet alleen vrijhandel, maar ook arbeidsstandaarden, milieu waarborgen, klimaatsamenwerking en zelfs vrouwenemancipatie worden meegenomen (00:32:00)

🔟 HIG opinie: De coalitie van middenmachten is de enige weg naar stabiele strategische afhankelijkheid (00:37:00)