Richard "Kiki" Fernandes is a third-generation Kenyan, born in 1962, and co-founder of Marginpar. Marginpar grows summer flowers in Kenya, Ethiopia, Tanzania and Zimbabwe and employs some 5,500 people.

In the nineties Kiki and his father grew vegetables on the slopes of Mount Kenya, packed at source for UK supermarkets, before the internet and before mobile phones. When the margin disappeared from vegetables, everyone around him went into roses. Kiki didn't. At his cousin's wedding in Harare he met Bart Koning, the founder of Marginpar, who was looking for growers on the equator. Kenya had what Eryngium and Hypericum need: summer all year round, and altitude to keep it cool. With Rob Koning he built Marginpar from there. Rob ran sales and marketing from the Netherlands, Kiki ran production in Africa.

He has handed over the CEO role and now puts his energy into boards: the Floriculture Sustainability Initiative, the Agricultural Sector Network in Kenya, the supervisory board of Royal FloraHolland as its first non-Dutch-speaking member, and until the end of this year the Kenya Flower Council, which he chaired.

We talk about what a flower farm does to a rural area, down to the day a new pedestrian gate moved a whole row of shops. About not letting anyone go during Covid. About Hamuka, Marginpar's own name for Kaizen. About why air freight out of Addis is so much cheaper than out of Nairobi. About pesticides as "a journey with no end." And about what Kiki sees as the sector's biggest weakness: no collective voice.

This episode is in English.

Wim Groot Koerkamp is een boerenzoon uit Schalkhaar, even ten noorden van Deventer. Na de Agrarische Hogeschool was hij verkoopleider voor de vakbladen Oogst en Varkens. In 1996 richtte hij het communicatiebureau ReMarkAble op, dat hij 28 jaar runde.

In 2018 kwam Caroline van der Plas op de koffie. Ze wilde verhalen van boeren en tuinders in een boek bundelen. Wim vond een BoerBurgerBoek weliswaar een goed idee, maar tegelijk een druppel op een gloeiende plaat en stelde Caroline voor de politiek in te gaan. Zo stond hij aan de wieg van de BoerBurgerBeweging (BBB).

Wim noemt dat plan B. Plan A was zijn communicatiebureau: A-labels maken van klanten. Plan C is Stichting AAN TAFEL!, waar hij pro deo werkt aan tafelgesprekken tussen mensen die van mening verschillen over voedsel- en landbouwdilemma's, en aan de TROTS&ZIEN-documentaires, waarin de trotse vrouw van het platteland en de sceptische man uit de stad samen op pad gaan.

Arnold Wittkamp en Wim Groot Koerkamp klankborden over waarom de land- en tuinbouw sinds het opheffen van de Productschappen in 2015 vooral reageert in plaats van pro-acteert. Over NGO's die het communicatiegat wél vulden en hun contentkalender op elkaar afstemmen. Over het stille midden dat meeleest zonder te reageren. Over de profeten en de tovenaars uit het boek van Charles C. Mann. En over het verschil tussen de burger die biologisch vraagt en de consument die aan de kassa de laagste prijs kiest.

Wims voorstel is een Productschap 2.0. Vijftigduizend boeren en tuinders die elk tweehonderd euro per jaar inleggen; goed voor tien miljoen voor positieve, optimistische SIRE-achtige uitingen namens de land- en tuinbouw. Hierbij geldt één basisregel: voordat je in de zend-modus schiet, eerst luisteren naar wat mensen echt van je weten en verwachten.

Voor bloemen en planten gaat het over welzijn, en dus over gezondheid en zorgkosten. En over een les die Arnold ooit als voetbaltrainer leerde. Zeg: 'naar voren', nooit: 'niet dat doen'.

Opgenomen op donderdag 24 september 2026 in Studio HortiBiz in De Lier. Meer info over AAN TAFEL! op https://www.gaaantafel.nl

Wesley van den Berg werkt bij Stichting Floridata, het dataplatform van en voor de handel in de sierteelt. Handelaren delen daar hun factuur- en debiteurendata en krijgen er inzicht voor terug: het betaalgedrag van zo'n 200.000 debiteuren wereldwijd, en elke maand de exportstatistieken waaraan iedere handelaar zijn eigen positie in de markt afleest.

Wat hij in deze aflevering doet, doet hij op persoonlijke titel en niet namens Floridata. In januari 2025 zat hij aan deze tafel met één klacht bij de Reclame Code Commissie, over kunstbloemen die als duurzamer dan verse bloemen werden verkocht. Zo'n klacht indienen kost 200 euro. Dat was het hem waard, zegt hij, omdat je zo leert wat je wel en niet mag beweren en wanneer iets in strijd is met de wet oneerlijke handelspraktijken. Sindsdien liggen er meer uitspraken en is het via de landelijke media het land door gegaan.

En op 27 september gaat er een wet in: de Nederlandse invoering van de EmpCo-richtlijn, voluit Empowering Consumers for the Green Transition. Vanaf dat moment mogen woorden als groen of milieuvriendelijk richting de consument zonder toelichting alleen nog als je aan strenge Europese of nationale standaarden voldoet. Dat gaat niet alleen over kunstbloemen. Het gaat over elke schakel die iets op een verpakking of een website zet, en dus over de manier waarop onze eigen sector over zichzelf praat.

Arnold Wittkamp en Wesley van den Berg praten over de vraag of een duurzame bloem nog bestaat en waarom Wesley een kweker afraadt om het woord te gebruiken, over de Reclame Code Commissie die de tandeloze tijger wordt genoemd terwijl ruim 96 procent van de adverteerders haar uitspraken opvolgt, over de stilte vanuit de sector op dit hele onderwerp, en over wat de data van Floridata laten zien: Duitsland dat tegenzit, Centraal-Europa dat al jaren groeit, en bloemen en planten die steeds vaker via retail en supermarkt gaan.

Halverwege legt Arnold de vraag niet aan zijn gast voor maar aan een AI: zijn plastic bloemen duurzamer dan echte? Het eerste antwoord klinkt redelijk. Op de doorvraag waar die informatie vandaan komt, draait het. Dat stuk staat er onverkort op.

Opgenomen op donderdag 17 september 2026. Wat er in het gesprek over dossiers bij de Reclamecode Commissie wordt gezegd, is de stand van die dag.