検索キーワード： 著者 "Craig Alanson" すべてのカテゴリー

Peacetime can be a rough adjustment for the battle-hardened Merry Band of Pirates.  

Especially when aliens don’t get the memo that the shooting is over.

The galaxy is doomed. Monkeys may be clever and too stubborn to give up, but Skippy The Idiot Who Got Played knows the harsh truth: this is a fight he can’t win. The odds are not only stacked against him, he was designed not to win this fight. Maybe he can salvage some faint memory of the civilizations that inhabit the galaxy, but those beings are doomed. Doomed. Including the Merry Band of Pirates.

The enemy unknowingly opened a portal to the Netherworld, and our world’s only wizard somehow managed to close it. Unfortunately, something got through. Something big. A dragon. Now Kaz Wolfe, with help from his dog Duke who is channeling the spirit of a wizard from ancient Babylon, and with no help from Azib the Cowardly Genie, must find the dragon before someone gets a cellphone video of the thing, and the world learns that magic is real. Or, you know, before the dragon eats someone.

The Merry Band of Pirates stopped the enemy from stealing a Sentinel, and destroyed its Elder starship, so why weren’t the Pirates planning a victory party? The enemy was not what they thought it was. It was much, much worse.

Kaz Wolfe has everything he needs to prevent a Convergence that would allow gods and monsters from the Nether to invade our world. Everything, other than a single clue about what a Convergence is. Or how it works. Or how to stop it. To get answers, he might have to take a fun-filled family road trip to the last place he wants to go: the Netherworld.

Die Ruhar griffen uns am Columbus Day an. Wir trieben auf unserer kleinen blauen Murmel durch den Kosmos–arglos, wie die amerikanischen Ureinwohner im Jahr 1492. Dann tauchten am Horizont Raumschiffe einer technisch überlegenen Spezies auf. Und–BAM!–war die gute alte Zeit vorbei. Jene Zeit, als wir Menschen uns nur gegenseitig töteten. Also Columbus Day–Kolumbustag. Das passt.

Non è d'accordo, però, quando le Nazioni Unite decidono di inviare con lui quasi 70 soldati d'élite delle Operazioni Speciali, piloti straordinari e scienziati. La missione è una folle impresa dalla quale si aspetta che non torneranno mai. Almeno questa volta la Terra è al sicuro, giusto? Non più di tanto.

Ein Mann, ein Wort. Seit Colonel Joe Bishop unverhofft zum Weltraumretter wurde, geht in seinem Leben so einiges drunter und drüber. Aber er hat ein Versprechen gegeben, und er wird alles tun, um es zu erfüllen–koste es, was es wolle. Sein Auftrag: das gekaperte Raumschiff "Fliegender Holländer" zurückzubringen. Das Problem: der Beschluss der UNO, fast siebzig sogenannte Spezialisten mit auf die heikle Mission zu schicken.

I ruhar ci colpirono nel Giorno di Colombo. Eccoci là, a vagabondare ignari nel cosmo sulla nostra piccola biglia blu, come i nativi americani nel 1492. Da oltre la linea dell'orizzonte, giunsero navi provenienti da una cultura aggressiva e tecnologicamente avanzata. E BAM! Addio bei vecchi tempi in cui noi umani ci ammazzavamo gli uni con gli altri. Ecco perché viene chiamato il Giorno di Colombo. Calza a pennello.

Kiedy renegaci z załogi "Latającego Holendra” wrócili z pomyślnie ukończonej misji, Siły Ekspedycyjne ONZ sądziły, że Ziemia będzie bezpieczna przez co najmniej kilkaset lat. Teraz SEONZ znowu potrzebują pomocy Wesołej Bandy Piratów. "Holender” wylatuje na prostą misję rozpoznawczą... Jednak w przypadku piratów nic nigdy nie jest proste. Z pozoru łatwe zadanie przerodzi się w prawdziwy Armagedon.

Zasłużony w boju lotniskowiec Sił Ekspedycyjnych ONZ "Latający Holender" wraca wreszcie na Ziemię, po szeregu wyjątkowo udanych misji, dzięki którym po raz kolejny udało się ocalić świat. Teraz okręt wymaga naprawy, a załoga marzy o chwili wytchnienia od tajnych operacji i zmagań z zaciekłym, potężnym nieprzyjacielem. Czy marzenia się spełniają? W przypadku Wesołej Bandy Piratów – niekoniecznie.

Żołnierze słabnących Sił Ekspedycyjnych ONZ pozostawieni sami sobie na kontrolowanej przez obcych planecie Paradise dostają szansę, by dowieść swej wartości podczas prostej misji szkoleniowej w kosmosie, na pokładzie okrętu pełnego młodych ruharskich kadetów. Niestety podczas misji dochodzi do nieprzewidzianych, dramatycznych zdarzeń, a wszystkim mieszkańcom Paradise zaczyna grozić śmiertelne niebezpieczeństwo. Ostatnia nadzieja w Wesołej Bandzie Piratów. Jednak aby pospieszyć na ratunek, załoga „Latającego Holendra” musi najpierw sama uporać się z własnymi problemami...

Kaz Wolfe is trying to prevent ancient gods from regaining access to our world. The Order wants to open a portal to the Nether to gain power by serving those gods. Playing defense isn’t working. The Order always has the initiative. It’s time for direct action, to hit the Order hard. Before it’s too late for us.

The Aftermath of a stunning victory—especially an unexpected, complete, and final victory—should be high-fives all around, listening to politicians give boring congratulatory speeches, and a well-deserved rest for the Merry Band of Pirates. Yes, the galaxy is still a freakin' mess, but that is nothing new, and for a change, that can be someone else's problem. Until, you know, something really bad happens, and only the Pirates can deal with the problem... Or not.

Dowództwo SEONZ wysłało na prostą misję zwiadowczą elitarnych żołnierzy i pilotów, a ci wywołali wojnę domową między kosmitami. Teraz Niezbyt Wesoła Banda Piratów znów ma kłopoty. Ich wykradziony obcym okręt zaczyna się sypać tysiące lat świetlnych od domu, Skippy nie daje oznak życia, a nawet jeśli uda się go wskrzesić, starożytna SI może już nigdy nie być taka sama.

Elitarna załoga pirackiego okrętu znanego jako „Latający Holender” miała do wykonania prostą misję: ustalić, czy Thuranie zamierzają wysłać w kierunku Ziemi kolejny statek kosmiczny. Po drodze musiała jeszcze zająć się zabezpieczeniem przyszłości żołnierzy SEONZ na planecie Paradise. Gdy było po wszystkim, żołnierze w służbie Ziemi zapytali sprzymierzoną z nimi prastarą obcą sztuczną inteligencję, czy ich planeta jest już bezpieczna. W odpowiedzi usłyszeli: „No, nie do końca”. Teraz muszą stawić czoła nowemu wyzwaniu.

The human soldiers stranded on the planet Paradise have been recruited into an alien legion to do the dirty jobs that the high-tech species won't do. Their first mission is to kick the enemy off a backwater planet no one cares about. It's a simple assignment, except everyone has a hidden agenda, and the planet could become a deathtrap.

Children are not supposed to rescue their parents, life is supposed to be the other way around. And rescues aren't supposed to be needed on the trip out to the new colony planet Valhalla. Slow, yes. Boring, yes. Dangerous? No, the trip is not supposed to be dangerous, never has been. When thieves attack the transport ship to steal an ancient alien artifact, and young Kaylee and her brother, Manny, are cut off from their parents, they have to stop the thieves from getting what they want.

The Wizard's Council of Tarador was supposed to tell young Koren Bladewell that he is a wizard. They were supposed to tell everyone that he is not a jinx, that all the bad things that happen around him are because he can't control the power inside him, power he doesn't know about. The people of his village, even his parents, are afraid of him, afraid he is cursed. That he is a dangerous, evil jinx.

Koren Bladewell's future was stolen from him, by wizards who chose to lie, to conceal the fact that Koren is a wizard. Crown princess Ariana Trehayme must find a way to become queen before her 16th birthday—before her indecisive mother allows all of Tarador to be conquered.