Konuğumuz Türkiye’de oyun geliştiricileri arasındaki en önemli topluluklardan ÜNOG’un (Üniversiteli Oyun Geliştiricileri) kurucusu olan Sercan Muhlacı ile oyun yapmanın teknik tarafının yanı sıra insanları bir araya getiren yönünü, game jam kültürünü, Türkiye’de oyun sektörünün dönüşümünü ve bir oyun topluluğu kurmanın ne anlama geldiğini konuşuyor ve şunu soruyoruz: Bir oyun yapmak yalnızca kod yazmak ve tasarlamak mıdır, yoksa oyunun mümkün olduğu ortamı da kurmak ve geliştirmek gerekir mi?

Bir hikâyeyi okumakla, izlemekle ve oynamak arasında ne fark var?

Oyuncu devreye girdiğinde anlatının sahibi kim oluyor?

Konuğumuz akademisyen ve oyun araştırmacısı Diğdem Sezen ile interaktif anlatılardan oyunların sanatsal ve politik imkânlarına, spekülatif geleceklerden yapay zekânın oyun yazımını nasıl değiştirdiğine uzanan bir sohbet gerçekleştiriyor; oyunların bir yandan bir hikâye anlatırken, bir yandan da dünyayı ve henüz var olmayan dünyaları düşünmemizi sağlayan sistemler olup olmadığını konuşuyoruz.

Farklı bir haritaya atlayarak bilgisayar oyunlarının dışına çıkıyor; oyunun çok daha eski ama hâlâ yenilikçi biçimlerine bakıyoruz.

Konuğumuz yönetmen, dramaturg ve performans sanatçısı Ayşe Draz ile kurallar, roller, katılım ve birlikte deneyimleme üzerinden oyunun gösteri sanatlarındaki vazgeçilmez yerini konuşuyor; Huizinga’nın Homo Ludens’inden Müzede Sahne’ye uzanırken, seyircinin ne zaman oyuncuya, mekânın ne zaman oyun alanına dönüştüğünü soruyoruz.