Spacer po Aninie najlepiej zacząć od mapy. Już na pierwszy rzut oka siatka ulic osiedla wyróżnia się swoją regularnością. Przecinające się pod kątem prostym ulice wyznaczają zbliżonej wielkości kwartały przywodzące na myśl układ urbanistyczny Manhattanu.

Podobnie jak na nowojorskim półwyspie ulice o kierunku równoleżnikowym nie mają nazw własnych, a jedynie numery. W wersji anińskiej nazwano je Poprzecznymi i oznaczono rzymskimi cyframi od I do XII. Tylko jedna ulica wymknęła się zamierzeniom planistów przecinając na ukos prostokątną siatkę Starego Anina. To ponoć jedna z najstarszych dróg na tym terenie, zwana nomen omen Ukośną.

Ów regularny układ osiedla nie jest dziełem przypadku, powstał w wyniku parcelacji pod miejscowość letniskową na początku XX stulecia. Tu swoją przystań mieli poeci i komunistyczni dygnitarze. 

Więcej o historii Anina opowiadamy w kolejnym odcinku podcastu Wawerskie Wielkie Historie.

Ten i inne podcasty z cyklu Wawerskie Wielkie Historie powstały we współpracy z Urzędem Dzielnicy Wawer.

Mieściły się w nich wille mieszkalne, pensjonaty, pokoje dla gości, restauracje, karczmy i stołówki. Wznoszenie świdermajerów w Aninie, Międzylesiu, Radości czy Falenicy stało się elementem lokalnego sznytu. Najwięcej powstało ich w międzywojniu. Według niektórych szacunków przed II wojną światową wzdłuż linii otwockiej naliczono ich ponad pół tysiąca.

Budynki utrzymane były w podobnej manierze, nikt jednak nigdy nie skodyfikował zasad, według których miały powstawać. Wprawni cieśle twórczo rozwinęli wizję Andriollego, wykorzystując wiedzę zdobytą przez lata praktyki, wzorniki z podręczników dla rzemieślników budowlanych oraz własną fantazję.  

Oryginalność zdobnictwa i formy przyczyniła się do wytworzenia genius loci, drewnianej architektury współistniejącej z leśnym otoczeniem. 

O wawerskich świdermajerach opowiadamy w kolejnym odcinku podcastu Wawerskie Wielkie Historie.

Ten i inne podcasty z cyklu Wawerskie Wielkie Historie powstały we współpracy z Urzędem Dzielnicy Wawer.

„Wśród miasteczek położonych na linii otwockiej szczególnie wyróżniała się Falenica. W zamierzeniu miała być miłym letniskiem, ale w rzeczywistości była to brudna, zabłocona mieścina”.

Tak sportretował Falenicę Izaak Beshevis Singer. 

Żydzi zaczęli osiedlać się do Falenicy na początku XX wieku. Nowych osadników do przeprowadzki zachęcało nie tylko dobre położenie działek przy linii kolejowej, lecz także otwartość właściciela tych terenów Jakóba Hannemana na przedstawicieli różnych wyznań.

Hanneman, sam będący ewangelikiem, przyjmował wszystkich: protestantów, katolików, prawosławnych i – jak ówcześnie mówiono – „starozakonnych”, dając podwaliny wielowyznaniowej i wieloetnicznej społeczności Falenicy.

Odsetek ludności żydowskiej systematycznie rósł i w 1936 roku stanowiła już 66% mieszkańców.

O historii falenickiej społeczności opowiadamy w kolejnym odcinku podcastu Wawerskie Wielkie Historie.

Ten i inne podcasty z cyklu Wawerskie Wielkie Historie powstały we współpracy z Urzędem Dzielnicy Wawer.