De bijgevoegde tekst schetst een relationeel ontologiekader dat de fysieke realiteit herdefinieert als een verzameling van emergente eigenschappen die voortkomen uit een primordiaal relationeel veld. Maurizio Rizzari stelt dat concepten zoals tijd, materie en zwaartekracht niet fundamenteel zijn, maar lokale manifestaties van het universum dat terugkeert naar een staat van maximale coherentie. Deze theorie suggereert dat kosmische expansie een antropocentrische illusie is, veroorzaakt doordat waarnemers zich in topologische defecten bevinden, in plaats van een daadwerkelijke beweging van sterrenstelsels door de ruimte. Door octonionische wiskunde toe te passen, probeert de auteur diepe kosmologische paradoxen op te lossen, zoals de aard van donkere energie en het informatieprobleem van zwarte gaten. Uiteindelijk beschrijft het werk het universum als een dynamische herconfiguratie van relationele toestanden die zich bewegen naar een absoluut evenwicht, bekend als de Leegte.

https://doi.org/10.5281/zenodo.20816059

Le texte présenté expose un cadre ontologique relationnel qui redéfinit la réalité physique comme un ensemble de propriétés émergentes issues d'un champ relationnel primordial. Maurizio Rizzari propose que des concepts tels que le temps, la matière et la gravité ne soient pas fondamentaux, mais plutôt des manifestations locales de l'univers retournant à un état de cohérence maximale. Cette théorie suggère que l'**expansion cosmique** est une illusion anthropocentrique causée par l'immersion des observateurs dans des défauts topologiques, plutôt qu'un mouvement réel des galaxies dans l'espace. En appliquant les mathématiques octonioniques, l'auteur cherche à résoudre de profonds paradoxes cosmologiques, tels que la nature de l'énergie sombre et le problème de l'information des trous noirs. En définitive, l'ouvrage conçoit l'univers comme une reconfiguration dynamique d'états relationnels tendant vers un équilibre absolu connu sous le nom de Vide.

https://doi.org/10.5281/zenodo.20816059

El texto proporcionado describe un Marco de Ontología Relacional que redefine la realidad física como una colección de propiedades emergentes que surgen de un Campo Relacional Primordial. Maurizio Rizzari propone que conceptos como tiempo, materia y gravedad no son fundamentales, sino manifestaciones locales del universo que regresa a un estado de coherencia máxima. Esta teoría sugiere que la expansión cósmica es una ilusión antropocéntrica causada por la inmersión de los observadores en defectos topológicos, en lugar de un movimiento real de galaxias a través del espacio. Mediante la aplicación de matemáticas octoniónicas, la fuente busca resolver profundas paradojas cosmológicas, como la naturaleza de la energía oscura y el problema de la información de los agujeros negros. En última instancia, la obra concibe el universo como una reconfiguración dinámica de estados relacionales que se mueven hacia un equilibrio absoluto conocido como el Vacío.

https://doi.org/10.5281/zenodo.20816059