Gisteren kwam ze weer langs.Ze lachten.Dronken wijn.En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam.Niet dat ik jaloers was.Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek.Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken.En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd.Niet door hem.Door iemand anders.Tenminste...dat denk ik.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds.

Ik weet nog steeds niet wat het is.

En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven.

Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is.

Ik kijk niet meer alleen naar hem.

Ik kijk naar alles om hem heen.

Naar zijn woonkamer.

Zijn lampen.

Zijn spullen.

En vooral...

naar wie er binnenkomt.

Vanavond gebeurde dat weer.

Zij kwam terug.

En ik had mezelf nog zo beloofd dat het me niets zou doen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank.Een klein zwart voorwerp.Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen.Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen.Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht.Een speaker.Een fotolijst.Een beveiligingscamera.Een verrekijker.Een projector.Een slimme sensor.En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal niets bijzonders.Dat is misschien nog wel het vervelendste.Niet dat ik het antwoord niet weet.Maar dat mijn hoofd het niet accepteert.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Na de afgelopen weken dacht ik eigenlijk dat ik alles wel zo'n beetje had gezien. Een tas. Bloemen. Een vrouw. Een klein lampje. Een schaduw. Een badkamerdeur die nét niet helemaal dichtging.

Ik begon zelfs te wennen aan mijn eigen nieuwsgierigheid.

Dat klinkt misschien vreemd.

Maar mensen wennen blijkbaar aan de raarste dingen.

Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel onschuldig leek.

Hij hing iets op.

Meer niet.

Geen groot moment.

Geen dramatische gebeurtenis.

Gewoon een klein voorwerp op zijn vensterbank.

Alleen...

ik kon onmogelijk zien wat het was.

En vanaf dat moment kon ik aan niets anders meer denken.

Misschien was het volkomen onbelangrijk.

Misschien veranderde het juist alles.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren ging de badkamerdeur langzaam dicht. Dat was alles. Geen spannende onthulling. Geen groot geheim. En toch bleef dat beeld de hele nacht in mijn hoofd hangen.Misschien niet eens vanwege hem.Misschien vooral vanwege mezelf.Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker dingen doe waar ik een paar maanden geleden hard om had gelachen. Andere kleding. Mijn haar vaker los. Lipgloss terwijl ik de deur niet uit hoef. En iedere keer vertel ik mezelf dat het toeval is.Vanavond besloot ik daar eens eerlijk naar te kijken.Dat bleek een stuk moeilijker dan ik had verwacht.Want soms ontdek je niet iets nieuws over iemand anders.Maar over jezelf.En dat is misschien nog wel confronterender.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren besefte ik dat ik niet eens wist hoe hij klonk. Ik zag hem bellen. Ik zag hem lachen. Ik zag zijn mond bewegen. Maar ik hoorde niets.Dat bleef de hele dag in mijn hoofd zitten.Niet zijn stem.Juist het ontbreken ervan.Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel alledaags was. Iemand ruimt zijn keuken op. Loopt naar de badkamer. Meer niet.Toch bleef ik kijken.Veel langer dan ik eigenlijk wilde.En misschien was dat wel de eerste avond waarop ik niet meer kon doen alsof het gewoon nieuwsgierigheid was.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren schoof hij zijn gordijn een klein stukje dicht. Niet helemaal. Net genoeg om me af te vragen waarom.

Misschien wilde hij gewoon minder licht in huis. Misschien scheen de televisie in het raam. Misschien zat er totaal geen betekenis achter.

Maar natuurlijk bleef ik erover nadenken.

Vanavond kwam er een andere gedachte bij. Een gedachte die eigenlijk heel simpel is, maar die me ineens niet meer losliet.

Ik weet inmiddels hoe hij loopt. Hoe hij op de bank zit. Welke mok hij vaak gebruikt. Hoe laat hij meestal thuiskomt. Ik weet zelfs dat hij meerdere blauwe overhemden heeft.

Maar ik weet niet hoe hij klinkt.

Geen idee.

Geen stem. Geen lach. Geen enkel woord.

En hoe langer ik daarover nadacht, hoe vreemder het werd dat iemand zó bekend kan voelen terwijl je hem nog nooit echt hebt gehoord.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Weet je wat ik zo leuk vind?

Mensen sturen me berichten met...