Gisteren kwam ze weer langs.Ze lachten.Dronken wijn.En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam.Niet dat ik jaloers was.Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek.Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken.En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd.Niet door hem.Door iemand anders.Tenminste...dat denk ik.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds.

Ik weet nog steeds niet wat het is.

En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven.

Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is.

Ik kijk niet meer alleen naar hem.

Ik kijk naar alles om hem heen.

Naar zijn woonkamer.

Zijn lampen.

Zijn spullen.

En vooral...

naar wie er binnenkomt.

Vanavond gebeurde dat weer.

Zij kwam terug.

En ik had mezelf nog zo beloofd dat het me niets zou doen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank.Een klein zwart voorwerp.Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen.Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen.Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht.Een speaker.Een fotolijst.Een beveiligingscamera.Een verrekijker.Een projector.Een slimme sensor.En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal niets bijzonders.Dat is misschien nog wel het vervelendste.Niet dat ik het antwoord niet weet.Maar dat mijn hoofd het niet accepteert.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.