Bir arkadaşının telefonu sende cevapsız kaldı, başkasına aynı gün döndü. Kafandaki defter bir anda açıldı: "Demek ki ben ikinci planım." Ama o defteri sadece sen tutuyorsun, ve birimi muhtemelen yanlış.

Bu bölümde "ikinci planda hissetmek" duygusuna üç mercekten bakıyorum: beklentinin tek taraflı bir hesap olarak nasıl işlediği, halkaların neden simetrik olmadığı ve sevme dillerinin aynı bağı nasıl farklı gösterdiği. Sıra numarası, farklı oyun kuralları, az görünen ama başka dilde konuşan sevgi. Ve doğru birimin neden sende ya da onda değil, ikinizin arasında olduğu.

Uzman değilim, okuduklarımı anlatıyorum. Bu bir ders değil, sesli düşünme.

Uzun bir yemek masasındasın, bir süredir konuşmuyorsun ve kimse fark etmemiş. Sonra aklına şu soru geliyor: “Sandalyem boş olsa kaç dakika sonra anlaşılırdı?” Bu bölümde, kimseye söylenmeyen ama çoğumuzun bildiği bir hissi konuşuyorum: “Ben olmasam hiçbir şey değişmez.” Baştan söyleyeyim, bu bölüm ölmek istemek hakkında değil; olmamak istemek, bakılmıyor olmak istemek hakkında. İkisinin farkını ayırarak başlıyorum.
Rosenberg’in “mattering” kavramına ve Flett’in görünmez hissetme üzerine kitabına bakıyorum. Goffman’ın sahne-kulis benzetmesini, Japonya’daki jōhatsu’ları, “buharlaşanları” anlatıyorum. Camus’nün Sisifos’una, kayanın yuvarlandığı anda ne gördüğüne gidiyorum. Kaybolma isteğinin çoğu zaman neden performans yorgunluğu olduğunu ve “bir şey değişmez” hissinin bir ölçüm değil, tersten söylenmiş bir ihtiyaç olduğunu konuşuyorum.
Uzman değilim, okuduklarımı anlatıyorum. Bu bir ders değil, sesli düşünme.
Bölümün sorusu: Yok olmak istediğinde, aslında neyden kaybolmak istiyorsun?