Halverwege de tweede dag van een moment op de hei komt bijna altijd hetzelfde moment. Het oude is verteld, het nieuwe is er nog niet, en iemand vraagt of we niet gewoon een paar concrete acties kunnen afspreken.

In deze aflevering vertelt Mark over een directeur die opstond met een stift om de dag samen te vatten in drie prioriteiten, en over wat er gebeurde toen dat niet gebeurde. Over waarom verwarring vaak het begin is van echte beweging, en waarom drie prioriteiten om drie uur 's middags verdacht veel lijken op die van vorig jaar.

De vraag deze week: van wie is de haast om uit de verwarring te komen eigenlijk, van je team of van jou?

Ook in de platste organisatie bestaat er een ordening. Er zijn mensen die er eerder waren, en er zijn mensen die de verantwoordelijkheid dragen. Als die twee door elkaar lopen, raakt het hele systeem in verwarring.

In deze aflevering vertelt Mark over een nieuwe leidinggevende die zich gast voelde in haar eigen team, met haar voorganger als senior adviseur aan dezelfde tafel. Over wat er nodig was om de ordening te herstellen, en waarom één moment van erkenning meer veranderde dan een nieuw organogram ooit had gekund.

De vraag deze week: naar wie kijken mensen in jouw team als het spannend wordt?

Een besluit wordt genomen, iedereen knikt, het staat in de notulen. En drie weken later is er niets gebeurd. Niemand heeft het tegengehouden. Het is gewoon niet gebeurd.

In deze aflevering kijkt Mark naar het pocketveto: het nee dat je niet uitspreekt, maar in je zak houdt. Met de schaduwdriehoek uit Met Sprongen Voorwaarts legt hij bloot waarom een team ja zegt en nee doet, en welke oude pijn daaronder ligt. Want een uitgesproken nee is beweging waar je iets mee kunt. Een pocketveto niet.

De vraag deze week: hoe reageer jij eigenlijk als iemand nee zegt?