Wyjątkowe dzieło wczesnorenesansowej snycerki polskiej, powstałe najprawdopodobniej w warsztacie krakowskim, ilustruje żywot św. Stanisława biskupa i męczennika. Na dwóch płaskorzeźbionych skrzydłach bocznych widzimy legendę świętego, natomiast w scenie środkowej, w rzeźbie pełnoplastycznej, przedstawiono najbardziej dramatyczny moment – śmiercionośny zamach na biskupa sprawującego Mszę św. podejmuje sam król Bolesław Śmiały.

Niczym fotograf dokumentujący scenę zawierzenia Maryi Rzeczypospolitej, Jan Matejko maluje moment ślubowania króla Jana Kazimierza w katedrze lwowskiej, przed ołtarzem Matki Bożej Łaskawej – Ślicznej Gwiazdy Lwowa. Królowi towarzyszy żona – królowa Maria Ludwika Gonzaga oraz postacie, które wsławiły się w tamtym okresie w dziedzinie politycznej, dyplomatycznej czy wojskowej. Z każdą z nich powiązany jest inny epizod, ukazujący sytuację Polski w XVII. Malarz delikatnie sugeruje nam, że tak jak Maryja wsparła królestwo targane wojnami i najazdem szwedzkim, zgrabione, wewnętrznie rozdarte i skłócone, tak przyczyni się, jako Królowa naszej Ojczyzny do powrotu Polski na mapę Europy.

Tym razem przedstawiciel złotego wieku malarstwa weneckiego serwuje nam historię związaną z ocaleniem człowieka niesłusznie skazanego na okaleczenie, za oddanie czci relikwiom św. Marka. Epizod cudownej interwencji autora Ewangelii został ujęty w niezwykłą kompozycję - czterech trójkątów stykających się wierzchołkami w środku obrazu.