Time seems to move faster and faster. Days pass, children grow, and moments quietly slip away - without warning.

In this episode, I reflect on impermanence, presence, and the illusion that we always have more time.

Not about being perfect, but about truly being here.

Because in the end, we don't miss the tasks we completed. We miss the moments.

Il tempo sembra scorrere sempre più veloce. I giorni passano, i bambini crescono e i momenti se ne vanno in silenzio – senza avvertire.

In questo episodio rifletto sulla caducità, sulla presenza e sull’illusione di avere sempre ancora tempo.

Non sulla perfezione, ma su come essere davvero qui.

Perché alla fine non ci mancano le cose fatte. Ci mancano i momenti.

Čas se zdi vedno hitrejši. Dnevi minevajo, otroci rastejo, trenutki pa odhajajo tiho – brez opozorila.

V tej epizodi razmišljam o minljivosti, o prisotnosti in o iluziji, da imamo vedno še čas.

Ne o popolnosti, ampak o tem, kako biti resnično tukaj.

Ker na koncu ne pogrešamo opravkov. Pogrešamo trenutke.

Čini se da vrijeme uvijek ide sve brže. Dani prolaze, djeca rastu, a trenuci tiho odlaze – bez upozorenja.

U ovoj epizodi razmišljam o prolaznosti, o prisutnosti i o iluziji da uvijek imamo još vremena.

Ne o savršenstvu, nego o tome kako biti istinski ovdje.

Jer na kraju ne žalimo za obavljenim obavezama. Žalimo za trenucima.

U poslednje vreme razmišljam o smrti.

I izgovoriti to naglas deluje skoro zabranjeno.

Ne zato što sam nesrećna.

Već zato što sam majka. Jer imam decu. Jer je vreme odjednom dobilo težinu.

U ovoj epizodi ne govorim kao trener.

Govorim kao žena koja noću gleda svoju decu dok spavaju i pita se šta je zaista važno.

Zašto živimo ako na kraju umremo?

Zašto se toliko brinemo?

Zašto trošimo zdravlje na stvari koje neće imati smisla?

Možda smisao nije u uspesima.

Možda je u prisutnosti.

U tome da smo tu kada nas neko treba.

Ovo je prva epizoda serije Kad buka šuti (1/5) – razgovora koje retko izgovaramo naglas.

S ljubavlju, Vida

U posljednje vrijeme razmišljam o smrti.

I izgovoriti to naglas djeluje gotovo zabranjeno.

Ne zato što sam nesretna.

Već zato što sam majka. Jer imam djecu. Jer je vrijeme odjednom dobilo težinu.

U ovoj epizodi ne govorim kao trenerica.

Govorim kao žena koja noću gleda svoju djecu dok spavaju i pita se što je zaista važno.

Zašto živimo ako na kraju umremo?

Zašto se toliko brinemo?

Zašto trošimo zdravlje i živce na stvari koje neće imati smisla?

Možda smisao nije u uspjehu.

Možda je u prisutnosti.

U tome da smo tu kad nas netko treba.

Ovo je prva epizoda serije Kad buka šuti (1/5) – razgovora koje rijetko izgovaramo naglas.

S ljubavlju, Vida

Ultimamente penso spesso alla morte.

E dirlo ad alta voce sembra quasi proibito.

Non perché sono infelice.

Ma perché sono una madre. Perché ho dei figli. Perché il tempo ha improvvisamente un peso.

In questo episodio non parlo come coach.

Parlo come donna che guarda i suoi figli dormire e si chiede cosa conti davvero.

Perché viviamo se alla fine moriamo?

Perché ci preoccupiamo tanto?

Perché sprechiamo la vita per cose che non avranno più valore?

Forse il senso non è nei risultati.

Forse è nella presenza.

Nell’essere lì quando qualcuno ha bisogno di noi.

Questo è il primo episodio della serie Quando il rumore si ferma (1/5) – conversazioni che raramente osiamo dire ad alta voce.

Con amore, Vida

Lately, I’ve been thinking about death.

And saying that out loud still feels forbidden.

Not because I’m unhappy.

But because I’m a mother. Because I have children. Because time suddenly feels heavy.

In this episode, I don’t speak as a coach.

I speak as a woman who watches her sleeping children at night and wonders what truly matters.

Why do we live if we all die in the end?

Why do we worry so much?

Why do we waste our health and time on things that won’t matter in ten years?

Maybe meaning isn’t in achievements.

Maybe it’s in presence.

In being there when someone needs us.

This is Episode 1 of the series When the Noise Stops (1/5) – conversations we rarely dare to say out loud.

The conversation doesn’t end here.

It just goes quiet for a moment.

With love, Vida