Send a text

अत्री ऋषी स्नानाला गेल्यावर त्रिदेवांनी अतिथींच्या वेषात अनसूयेची परीक्षा घेण्याचे ठरवले. त्यांनी “आई, इच्छाभोजन दे, पण विवस्त्र होऊन” अशी विचित्र मागणी केली. अनसूयेने तपोबलाने त्यांना ओळखले आणि वात्सल्यदृष्टी टाकताच ते तिघे बालरूप झाले. तिने त्यांना प्रेमाने भोजन व दूध देऊन पाळण्यात जोजवले.

त्रिदेवींना आपापले पती ओळखता न आल्याने त्यांनी शरणागती पत्करली. अनसूयेने देवांना पूर्ववत केले, पण तिचा पाळणा रिकामा झाला. तिच्या पातिव्रत्याने प्रसन्न होऊन त्रिदेवांनी तिच्याच पोटी जन्म घेण्याचे वर दिले. मार्गशीर्ष पौर्णिमेला ते दुर्वास, दत्तगुरु आणि चंद्र या त्रिगुणात्मक रूपात प्रगट झाले.

Send a text

"टिचरने खूप कौतुक केलं त्याचं — फार सुंदर पेपर लिहितो म्हणाल्या. फक्त बोलता कमी येतं, म्हणून घरी इंग्रजीत बोलायला सांगितलं."
मी ऐकत होते.

तिने स्वतः इंग्रजीचा क्लास लावला होता, बदल्यात टीचरच्या पोळ्या करून देत होती. मी मनोमन तिच्या जिद्दीला सलाम केला.

“छोट्या गावात वाढले ताई… बाबा लवकर गेले… अकरावीत लग्न झालं… शिकायचं राहिलंच. पण आता याची आई म्हणून कमी पडणार नाही. बारावीचा फॉर्म भरलाय. उद्या याला माझी लाज वाटायला नको.”

मग हसत म्हणाली, “आज याला पोटभर पाणीपुरी खाऊ घालणार!”

अशी भेटली ती साधी, पण आतून खूप खंबीर आई !

=========

Send us a text

ओशो मिनिमलिजम विषयी बोलत होते तेवढ्यात एक श्रीमंत शिष्य उठला.अंगावर महागडं वस्त्र,हातात सोन्याचं घड्याळ आणि चेहऱ्यावर थोडा ताण..

तो म्हणाला,”भगवान,मी सगळं ऐकलंय..कमी वस्तू,साधं जीवन..पण माझ्याकडं तर खूप काहीये..घरं,गाड्या,पैसा..हे सगळं सोडायचं का?”

ओशो म्हणाले,”तुझं घड्याळ काढ.” “आता अंगठी.”“बाहेर काढलेले बूट कचरापेटीत टाक..”

तसे केले आणि शिष्य त्याच्या कक्षात जाऊन पलंगावर पडला पण झोप येईना..

घड्याळ नाही..वेळ कळत नव्हती..अंगठी नाही..हात रिकामा वाटत होता..बाहेर बूटही नाहीत..जणू काहीतरी विसरल्यासारखं झालं..........!