Przez większość życia to choroba decydowała, kiedy mam przestać pracować. Kiedy leki zabrały mi przymusowe postoje, okazało się, że nie mam żadnego własnego hamulca.

Od urodzenia żyję z hemofilią, a dziś prowadzę firmę technologiczną znajdującą się w rankingach FT1000 i Deloitte 100 dla najszybciej rozwijających się firm w Europie.

W tym odcinku opowiadam o trzech rzeczach, które wypracowałem sobie przez lata życia z chorobą, a które to przeniosłem do świata biznesu. W odcinku między innymi:

• czym jest warunek wyjścia i dlaczego granicę trzeba ustalić, zanim braknie sił,
• co pokazują badania nad mózgiem po wypaleniu i dlaczego część zmian nie cofa się przez rok czy dwa,
• dlaczego w gorszym dniu podejmujemy decyzje szybkie i zerojedynkowe, choć wydają nam się wtedy oczywiste,
• czego lotnictwo nauczyło się o ocenie własnego stanu przed startem,
• dlaczego model przyznaje nam rację o połowę częściej niż drugi człowiek i co to robi z naszym osądem,
• ile realnie kosztuje firma, która wisi na jednej osobie.

Pełna wersja tekstowa ze wszystkimi źródłami i badaniami: https://trojanczyk.pl/nauki-z-zycia-z-chorobaPowiązane:

• Każdy z nas ma swoją hemofilię: https://trojanczyk.pl/kazdy-z-nas-ma-swoja-hemofilie
• Quiet cracking, ukryte wypalenie liderów: https://trojanczyk.pl/quiet-cracking-ciche-pekanie
• AI mi to podpowiedziało: https://trojanczyk.pl/ai-w-decyzjach-lidera

ROZDZIAŁY

0:00 Wstęp1:41 Hamulec, którego nie zbudowałem14:16 Dzień, w którym nie warto decydować19:54 Firma, w której nie jestem niezbędny24:33 Co budujemy wokół granicy

Pytanie "jak to rozwiązać?" gdzieś po drodze zamienia się w pytanie "o co zapytać?"

Cała praca coraz częściej zaczyna się i kończy przy oknie czatu. Układamy możliwie dobre polecenie, a potem oceniamy, czy to, co wróciło, wygląda wystarczająco dobrze, żeby oddać je dalej.

Środkowa część, w której człowiek rozumiał problem i stawiał własną hipotezę, wypada, a nam zostaje rola nadzorcy cudzego myślenia.

Mam wrażenie, że nasze procesy myślowe zamieniają się na naszych oczach w procesy promptowe, a rekrutacja jest tylko miejscem, w którym widzę to dziś najwyraźniej. To tam po raz pierwszy nie umiałem odróżnić słów kandydata od surowej odpowiedzi, jaką dałaby mi sztuczna inteligencja.

W tym odcinku sprawdzam w ośmiu badaniach, co ta zamiana robi z naszą pewnością siebie, kompetencjami i premią za umiejętności.

W odcinku m.in.:

• dlaczego 300 autorów z pomocą Chata GPT napisało lepsze, ale o 10,7% bardziej podobne do siebie historie (Science Advances),
• odwrócony efekt Dunninga-Krugera: najmocniej przeceniają się ci, którzy czują się najbieglejsi w AI, a większość zadaje czatowi dokładnie jedno pytanie i bierze wynik bez sprawdzenia (Uniwersytet Aalto),
• sufler AI na rozmowach rekrutacyjnych, z którym zetknąłem się osobiście, i dane o podwojeniu tego zjawiska w pół roku,
• dlaczego początkujący konsultanci poprawili się o 34%, a najlepsi prawie wcale, i co to robi z premią za umiejętności,
• dlaczego najtańszym konkurentem pracownika staje się firmowy abonament na AI, skoro pensja nawet młodszego specjalisty to równowartość kilkudziesięciu takich abonamentów,
• eksperyment, w którym podpowiedź AI sprawiła, że „nie wiem" mówiło już tylko 3% badanych zamiast 44%,
• badanie, które daje nadzieję: myślenie działa jak mięsień i działa to w obie strony przez całe życie.

Artykuł ze wszystkimi źródłami: trojanczyk.pl/procesy-promptowe-zamiast-myslowych

„Nie, wszystko w porządku” kończy niezręczną chwilę w kilka sekund i niczym nie grozi. Szczera odpowiedź otwiera konflikt z człowiekiem, z którym jutro znowu siada się do pracy.

Znajoma menadżerka dostała z anonimowych ankiet druzgocący obraz swojej pracy. Zamiast mu uwierzyć, przeszła się po firmie i pytała ludzi twarzą w twarz, czy mają z nią problem. Niemal wszyscy zaprzeczyli. W tym odcinku opowiadam jej historię i sprawdzam w badaniach, dlaczego zapytani wprost mówimy grzeczne kłamstwa, a prawda o nas samych przychodzi tylko okrężną drogą.

W odcinku m.in.:

• dlaczego trudny feedback aż prosi się o sprawdzenie u źródła i czemu to zwykle zły pomysł,
• efekt MUM, czyli ponad pięćdziesiąt lat badań nad trzymaniem języka za zębami,
• 155 osób widziało problem na twarzy rozmówczyni, powiedziały o nim cztery,
• ślepa plamka: jak umysł zamalowuje to, czego o sobie nie widzimy,
• strzelanie do posłańca, czyli dlaczego najwięcej złości zbiera ten, kto przyniósł wieści,
• jak sam zbieram anonimowy feedback o sobie i czemu proszę o radę zamiast o ocenę.

Artykuł ze wszystkimi źródłami: [link do artykułu]

Powiązane teksty:
Ludzie, którzy naprawdę nas znają. O konstruktywnym feedbacku
Jak budować zaufanie w zespole
Samoświadomość lidera

#feedback #szczeryFeedback #efektMUM #zaufanie #ankieta360 #przywodztwo #lepszeDecyzje #slepaPlamka #informacjaZwrotna