Η Ντίνα Νικολάου δεν είναι ο άνθρωπος που κυνηγά τις συνεντεύξεις. Είναι ένας άνθρωπος που κρατά πολύ χαμηλό προφίλ στα προσωπικά της, δίνοντας φως και φωνή στα επαγγελματικά της. Σε αυτή τη συζήτηση, ανοίγει την τράπουλα της ζωής της και τα βάζει όλα στο τραπέζι του στούντιο. Τα παιδικά της χρόνια έμοιαζαν φυσιολογικά στα μάτια της.

Γλίτωσε τις καπνοκαλλιέργειες, μπαίνοντας στη κουζίνα όπου και αφιέρωσε όλη την μετέπειτα ζωή της. Είχε μεγάλη αδυναμία στον πατέρα της και η απώλειά του ήταν κάτι που δυσκολεύτηκε πολύ να αποδεχτεί. Μεγάλωσε σε μια μητριαρχική οικογένεια. Ενώ η τηλεόραση ήταν και είναι κομμάτι της ζωής της τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γαλλία ποτέ όπως λέει η ίδια δεν παρασύρθηκε από τον κόσμο της τηλεόρασης.

Διαγνώστηκε με ψωρίαση σε μικρή ηλικία πράγμα το οποίο της κόστισε και προσπαθούσε να κρύψει καθώς δεχόταν επικριτικά βλέμματα. Αναφέρεται στο τεράστιο κομμάτι της εμμηνόπαυσης, στις κρίσεις πανικού, στα παιδιά και το σύζυγό της.

H Ειρήνη μίλησε επί παντός επιστητού τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν της. Μιλά για τα παιδικά της χρόνια με αποστασιοποίηση λέγοντας πως το πρότυπό της ήταν ο πατέρας της και όχι η μητέρα της. Toποθετείται πολύ αυστηρά και αληθινά σε ό,τι αφορά την εμπειρία της στο Survivor με αφορμή το τραγικό ατύχημα του Σταύρου Φλώρου φέτος στο παιχνίδι και κάνει εκτενή περιγραφή του δικού της τότε ατυχήματος και της απαράδεκτης στάσης της παραγωγής. Αναφέρεται επίσης στην απώλεια του πατέρα της ο οποίος έφυγε από τη ζωή λόγω ενός οδοντιατρικού λάθους. Εν συνεχεία, μιλά για την κακοποιητική συντροφική σχέση στην οποία βρέθηκε την οποία διέκοψε μετά το βίαιο περιστατικό που της συνέβη και καταθέτει πως δεν κινήθηκε νομικά διότι ήθελε να προστατέψει το παιδί της από αυτές τις πληροφορίες, αν όμως γυρνούσε το χρόνο πίσω, θα είχε προβεί σε καταγγελία.

Η Βασιλική μιλά ανοιχτά για τη ζωή και τα τραύματά της ενώ παράλληλα αισθάνεται ευγνωμοσύνη για τη μέχρι στιγμής διαδρομή της, λέγοντας πως όλα γίνονται τελικά για κάποιο λόγο. Τα παιδικά της χρόνια τα θυμάται ως κάτι όμορφο παρά τις στερήσεις που μπορεί να βίωνε λόγω οικονομικών στριμωγμάτων. Ξεκίνησε να εργάζεται στα 16 της, ο δρόμος ναι μεν απαιτητικός αλλά εν συνόλω τυχερή διότι είχε καλούς δασκάλους που την προστάτεψαν από κακοτοπιές. Η ψωρίαση που την επισκέφθηκε σε μικρή ηλικία ήταν κάτι που την σημάδεψε διότι οι γιατροί λόγω της άγνοιάς τους και της έλλειψης ενημέρωσης την έκαναν να πιστέψει πως αυτή η συνθήκη ήταν κάτι που θα την συνόδευε στο υπόλοιπο της ζωής της. Μια αποβολή την έκανε να αισθανθεί πως έχει αποτύχει ενώ η επόμενη εγκυμοσύνη της προστατεύθηκε από την ίδια ως επτασφράγιστο μυστικό. Λόγω του επιθέτου της, της έκλεισαν πόρτες αλλά ο Σπύρος Παπαδόπουλος ήταν εκείνος, στα 19 της που την έκανε να πάρει την απόφαση να μην το αλλάξει ποτέ. Tέλος, μιλά για την τραυματική εμπειρία που βίωσε στο Ισραήλ όταν ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση Rising Lion.