یه گروه کشاورز نیشکر بیشتر درآمدشون رو موقع برداشت محصول میگرفتن. پژوهشگرها از این آدما دو بار یه سری تست رو گرفتن؛ قبل از برداشت، وقتی پولشون تقریبا تموم شده بود، و بعد از برداشت، وقتی دوباره پول داشتن. آدم همون آدم بود. سن و تحصیلاتش عوض نشده بود و چیز تازه‌ای هم یاد نگرفته بود. ولی بعد از برداشت، توی تست‌های حل مسئله و کنترل توجه بهتر عمل میکرد.سوالی که میخوایم توی این اپیزود بهش جواب بدیم اینه که چه اتفاقی افتاده بود؟آیا پول آدم رو باهوش‌تر میکنه؟ یا کمبود پول یه بخشی از ذهن ما رو میگیره و برای بقیه‌ی زندگی، ذهن کمتری برامون باقی میذاره؟و اگه این حرف درست باشه، چندتا از تصمیم‌هایی که به شخصیت خودمون نسبت میدیم، نتیجه‌ی چیزیه که این روزها برامون کمیاب شده؟

اسپانسر این اپیزود: اسنپ‌پی

https://l.snpy.ir/caii9

منابع این اپیزود:

https://www.hks.harvard.edu/centers/cid/publications/books/scarcity-why-having-too-little-means-so-much

ما وقتی به گذشته نگاه میکنیم، یه مزیت خیلی بزرگ نسبت به آدم‌هایی داریم که توی اون زمان زندگی میکردن. ما میدونیم بعدش چی شده.میدونیم جنگ جهانی دوم بالاخره تموم شده، میدونیم بحران موشکی کوبا به جنگ اتمی نرسیده، میدونیم تورم دهه‌ی هفتاد آمریکا و اروپا بالاخره پایین اومده و میدونیم اقتصاد کشورهایی که بعد از جنگ تقریبا نابود شده بودن دوباره ساخته شده. بعد چون آخر قصه رو میدونیم، اول و وسطش هم برامون یه جور دیگه دیده میشه. انگار آدم‌هایی که اون موقع زندگی میکردن هم یه جایی ته دلشون میدونستن بالاخره همه‌چیز درست میشه.ولی نمیدونستن.یه آدمی که سال ۱۹۵۱ توی بریتانیا زندگی میکرد نمیدونست کمبودها کی تموم میشن. یه خانواده‌ی آمریکایی توی سال ۱۹۶۲ نمیدونست دعوای آمریکا و شوروی سر موشک‌های کوبا چند روز بعد با مذاکره تموم میشه یا با یه جنگی که شکل جهان رو عوض میکنه. یه کارگر انگلیسی در سال ۱۹۷۵ نمیدونست تورم بالا یه اتفاق موقته یا از این به بعد تعریف جدید زندگیه. این آدما وسط قصه بودن. درست مثل ما که وسط قصه‌ی خودمونیم.ما امروز گذشته رو با جواب‌هاش میبینیم و حال رو با سوال‌هاش. بعد این دوتا رو میذاریم کنار هم و با خودمون میگیم قدیم زندگی قابل پیشبینی‌تر بود. آدم‌ها میتونستن برنامه بریزن. میدونستن چند سال بعد کجان. معلوم بود اگه کار کنی و پول جمع کنی تهش چی گیرت میاد. ولی شاید چیزی که داریم باهاش مقایسه میکنیم خود گذشته نیست؛ گذشته‌ایه که عدم قطعیتش رو ازش پاک کردیم.توی این اپیزود میخوایم بریم سراغ چندتا از دوره‌هایی که امروز از دور باثبات‌تر، ساده‌تر یا حتی دوست‌داشتنی‌تر به نظر میرسن و ببینیم وقتی هنوز تموم نشده بودن چه شکلی دیده میشدن. نه برای اینکه بگیم وضعیت امروز چیز مهمی نیست یا قبلا هم سخت بوده پس حالا باید تحملش کرد. این حرف نه درسته، نه کمکی به کسی میکنه. میخوایم یه چیز دیگه رو ببینیم: عدم قطعیت یه اتفاق تازه یا یه خرابی موقتی در زندگی انسان نیست. بخش همیشگی زندگی انسانه. فقط وقتی یه دوره تموم میشه، ما خیلی زود فراموش میکنیم زندگی کردن قبل از معلوم شدن جواب چه حسی داشته.

منبع این اپیزود:

https://www.goodreads.com/en/book/show/125116554-same-as-ever

اگه یادتون باشه من توی اپیزودهای مانگر یه کمی در مورد ایدئولوژی حرف زدم و بهتون قول دادم که یه وقتی توی پادکست این مسئله رو بیشتر باز میکنیم. توی این اپیزود قراره همینکار رو بکنیم. احتمالا وقتی حرف از ایدئولوژی میشه شما یاد یه آدمی میفتید که کلا حرف منطقی رو گوش نمیکنه و به یه باوری رسیده از اینکه دنیا چطوری کار میکنه و همین باور رو میخواد به همه‌ی جهان یاد بده. از اونطرف ما خودمون رو آدمی میبینیم به دنبال حقیقت، آزاد از ایدئولوژی و شاید حتی باور داشته باشیم که تمام مشکلات جهان از این ایدئولوگ‌هایی میاد که حرف هیچکس رو گوش نمیکنن. بعد از اینکه این اپیزود رو گوش کنید، احتمالا کلا نگاهتون به ایدئولوژی عوض میشه. شاید الان که میخوایم بریم توی اپیزود توی فکرتون باشه که من میدونم ایدئولوژی چیه و ندارمش و فکر میکنم وقتی تموم بشه اپیزود نسبت به ایدئولوژی خودمون آگاه‌تر بشیم.

منابع این اپیزود:

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-196-transcript

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-197-transcript

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-198-transcript

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-199-transcript

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-200-transcript

https://www.philosophizethis.org/transcript/episode-201-transcript

اینستاگرام رستوران زیکا:

https://www.instagram.com/zayka___restaurant/