Eksi Otuz, kültür sanat alanında var olmaya çalışan genç profesyonellere bir mikrofon uzatma fikriyle başladı. İlk sezonda genç bireyleri, ikinci sezonda genç kurumları, toplulukları ve mekanları hedef aldı. Başlangıcından itibaren bir değişim yaratan bu program, kendini başka mecralarda anlatması için hiçbir davet almadı, demek ki sistem değişmemek için çabalıyor, diye düşündüm. Ancak değişmeyen tek şey değişimin kendisidir. Birkaç örnek üzerinden kendini yeniden üretmeye ve geliştirmeye çalışan kültür sanat sektörü hakkında bazı yorumlar yaptım. Hiçbir şeyin sonu değil, ama bu programın son kaydı, şimdi ve sonsuza dek sizinle. Dinlediğiniz için teşekkürler!

****************************************************************************************************************************

Eksi Otuz, started with the idea of ​​giving a microphone to young professionals trying to make their mark in the field of culture and arts. The first season targeted young individuals, the second season targeted young institutions, communities, and venues. This program, which created change from the very beginning, received no invitations to tell its story on other platforms; I thought, perhaps the system is struggling not to change. However, the only constant is change itself. Through a few examples, I made some comments about the culture and arts sector trying to reinvent and develop itself. It's not the end of anything, but this is the final recording of the program, now and forever with you. Thank you for being here!

Her mikrofon başına geçtiğinde özverisini ve iş etiğini de beraberinde getiren ben ve Ömer Madra, üyesi de olduğu 68 kuşağı ile bugünün nesli arasında tam da "kuşaklararası bir muhabbet" yaptık. Salinger’dan The Who’ya, Jane Fonda’dan Greta Thunberg’e ama en önemlisi belki de o eski n-n-n-nesilden bizlere uzanan kültürü konuştuk. Hem de Hrant Dink’in anarak.

****************************************************************************************************************************

Every time I step behind the microphone, Ömer Madra and I, bringing our dedication and work ethic with us, engaged in a truly "intergenerational conversation" between the 68 generation, of which we are a part, and today's generation. We talked about everything from Salinger to The Who, from Jane Fonda to Greta Thunberg, but perhaps most importantly, about the culture that stretches from that old n-n-n-generation to us. And we did so while commemorating Hrant Dink.

İstanbul Bilgi Üniversitesi Sahne ve Gösteri Sanatları bölümünün Doktora Öğretim Görevlisi Melis, bölümün tarihini ve kültür sanat ekosisteminde üstlendiği rolü anlatıyor. Neredeyse tamamen alaylı olmak üzerinden ilerleyen kültür-sanat endüstrisi, kendine akademik bir yol arayan veya tam anlamıyla eğitim almak isteyen insanlara yeni bir yol açan Sahne ve Gösteri Sanatları bölümünün güncel hayatta gençleşen bir kurum olarak varlığını sürdürmesini konuştuk.

****************************************************************************************************************************************

Melis, a PhD lecturer in the Department of Performing Arts at Istanbul Bilgi University, discusses the history of the department and its role in the arts and culture ecosystem. We talked about how the Performing Arts department, which opens a new path for those seeking an academic career or a full education in a culture and arts industry that relies almost entirely on self-taught talent, continues to exist as a rejuvenated institution in contemporary life.