Sesin olmadığı yerlere; müziğin içindeki eslere, resimdeki boşluklara, bir şeyin söylenmediği ya da gösterilmediği anlara bakıyoruz.

Bir ses bittiğinde hemen ortadan kaybolmuyor; bazen zihnimizde, belleğimizde, bulunduğumuz yerde bir süre daha devam ediyor.

Biz de müziğin içindeki sessizlikle görsel sanatlardaki boşluğun nasıl çalıştığına bakıyoruz.

Konuğumuz sosyolog Dr. Çisel Karacebe, bir zamanlar kurumların dışında duran karşı seslerin zamanla müzelerin ve sanat tarihinin içine nasıl alındığını anlatıyor, 'Bir işi korumakla onu etkisizleştirmek arasındaki bulanık sınır nerede başlıyor?', 'Kimin görünür ve hatırlanmaya değer olduğuna yalnızca müzeler mi karar veriyor, yoksa bizim seçimlerimizin de bunda payı var mı?' gibi kıymetli sorular üzerine düşündürüyor.

Bölümün sonunda ise benzer bir yolculuk yaşayan müzik grubu The Raincoats var. İlk yıllarında müziği geçerli bir sanat üretimi olarak görülmeyen grubun yaklaşık otuz yıl sonra MoMA’da sahne alması üzerinden, bir zamanlar dışarıda bırakılan bir sesin nasıl kurumun içine kabul edildiğine müzik tarafından iyi bir örnek.

Dr. Çisel Karacebe’ye emanet ettiğimiz bu bölümde, sosyal bilimlerde alışık olduğumuz araştırma yöntemlerinin dışına çıkarak fotoğraflarla yapılan görüşmelerden, katılımcıların kendi çevrelerini fotoğrafladığı çalışmalardan ve kent yürüyüşlerinden ortaya çıkan duyusal araştırmalardan söz ediyor; görmenin bilgi üzerindeki hakimiyetini biraz kenara çekip araştırmanın sesine, kokusuna, tadına ve yürüdüğümüz yollara bakıyoruz.