ಅಧ್ಯಾಯ ೧೬ ರಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜೆ-ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರ ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಸಾತ್ತ್ವಿಕವೋ, ರಾಜಸಿಕವೋ ಅಥವಾ ತಾಮಸಿಕವೋ?"

ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಃಕರಣ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆ, ರಾಜಸಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಎಂಥ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೂ ಅಂತಹದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ .

ತದನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಮನುಷ್ಯನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ನಾಲ್ಕು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿರುವ ತ್ರಿವಿಧ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ:

1. ಆಹಾರ (Food): ಆಯುಷ್ಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ರಸಭರಿತ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಆಹಾರ; ಅತಿಯಾದ ಖಾರ, ಹುಳಿ, ಉಪ್ಪು ಹೊಂದಿರುವ ರೋಗಕಾರಕ ರಾಜಸಿಕ ಆಹಾರ; ಹಾಗೂ ಹಳೆಯದಾದ, ದುರ್ವಾಸನೆಯುಕ್ತ, ಅಶುಚಿಯಾದ ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರ.
2. ಯಜ್ಞ (Sacrifice): ಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಯಜ್ಞ; ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಫಲದ ಆಸೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ರಾಜಸಿಕ ಯಜ್ಞ; ಹಾಗೂ ಶ್ರದ್ಧೆ-ಮಂತ್ರಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ತಾಮಸಿಕ ಯಜ್ಞ.
3. ತಪಸ್ಸು (Austerity): ಶಾರೀರಕ (ದೇಹ), ವಾಚಿಕ (ಮಾತು) ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ತಪಸ್ಸುಗಳ ಸ್ವರೂಪ.
4. ದಾನ (Charity): ಪಾತ್ರತೆ ನೋಡಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀಡುವ ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ದಾನ; ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರ ಅಥವಾ ಫಲ ಬಯಸಿ ನೀಡುವ ರಾಜಸಿಕ ದಾನ; ಹಾಗೂ ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ನೀಡುವ ತಾಮಸಿಕ ದಾನ.

ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಸಮಸ್ತ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ನಿರ್ದೇಶಕವಾದ 'ಓಂ ತತ್ ಸತ್' ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ನಾಮತ್ರಯಗಳ ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಅಥವಾ ತಪಸ್ಸು 'ಅಸತ್' ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಇಹದಲ್ಲೂ ಪರದಲ್ಲೂ ನಿರರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಾನೆ.