ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಅಂತಿಮ ಹಾಗೂ ಮಹಾಸಾರಾಂಶರೂಪಿ ಅಧ್ಯಾಯವಾದ 'ಮೋಕ್ಷ ನ್ಯಾಸ ಯೋಗ'ದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನ ಸಮಸ್ತ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ದಿವ್ಯ ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನು 'ಸಂನ್ಯಾಸ' (ತ್ಯಾಗ) ಮತ್ತು 'ತ್ಯಾಗ'ಗಳ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಮ್ಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು (ಆಸೆ ಪಟ್ಟು ಮಾಡುವ ಕರ್ಮ) ಬಿಡುವುದನ್ನು 'ಸಂನ್ಯಾಸ' ಎಂದೂ, ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲದ ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದನ್ನು 'ತ್ಯಾಗ' ಎಂದೂ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞ, ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು; ಅವುಗಳನ್ನು ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವು ನೆರವೇರಲು ಐದು ಕಾರಕಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ: ಶರೀರ, ಕರ್ತೃ (ಅಹಂಕಾರ), ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ವಿವಿಧ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ದೈವ (ಪರಮಾತ್ಮನ ಶಕ್ತಿ). ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ತಾನೇ ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಅಜ್ಞಾನ. ತದನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ಜ್ಞಾನ, ಕರ್ಮ, ಕರ್ತೃ, ಬುದ್ಧಿ, ಧೃತಿ (ಧೈರ್ಯ) ಮತ್ತು ಸುಖಗಳಲ್ಲಿರುವ ತ್ರಿವಿಧ ಗುಣಗಳ (ಸಾತ್ತ್ವಿಕ, ರಾಜಸಿಕ, ತಾಮಸಿಕ) ಸಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮಾನವನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬಂದ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೇ ಭಗವಂತನ ಪೂಜೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಗೀತೆಯ ಪರಮೋಚ್ಛ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, "ಸಮಸ್ತ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು (ಬಂಧನಗಳನ್ನು) ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಕೇವಲ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗು; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ, ಶೋಕಿಸಬೇಡ" ಎಂದು ಅಭಯ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಈ ಅಭಯವನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಗೊಂದಲ-ಮೋಹಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದವು ಎಂದು ಸಾರಿ, "ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ.