ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ವಿಭೂತಿಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತನ ಆ ಅನಂತಾನಂತ 'ವಿಶ್ವರೂಪ'ವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಅರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಭೌತಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಈ ಅಪರಿಮಿತ ರೂಪವನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಆಂತರಿಕ ಜ್ಞಾನದ 'ದಿವ್ಯ ಚಕ್ಷು'ವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿ ಪಡೆದ ಅರ್ಜುನನು ಭಗವಂತನ ಅನಂತ ಮುಖಗಳು, ನೇತ್ರಗಳು, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಭಗವಂತನ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ, ದೇವತೆಗಳು (ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಆದಿತ್ಯರು), ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಕಲ ಚರಾಚರಗಳು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಅಡಕವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನನು ಕಂಡು ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆದರೆ, ಕೌರವರ ಹಾಗೂ ಪಾಂಡವರ ಬಕ್ಷದ ಸಮಸ್ತ ಯೋಧರು (ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಕರ್ಣ ಸೇರಿದಂತೆ) ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಪತಂಗಗಳು ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ಧುಮುಕುವಂತೆ ಭಗವಂತನ ಉಗ್ರ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಭಯಾನಕ ಬಾಯಿಗಳೊಳಗೆ ನಾಶವಾಗಲು ಧಾವಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅರ್ಜುನನು ಭೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ. "ಈ ಉಗ್ರರೂಪದ ಭಗವಂತ ನೀನ್ಯಾರು?" ಎಂಬ ಅರ್ಜುನನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು "ನಾನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡುವ ಪ್ರವೃದ್ಧ ಕಾಲ ಸ್ವರೂಪಿ" (ಕಾಲೋಽಸ್ಮಿ ಲೋಕಕ್ಷಯಕೃತ್) ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯುದ್ಧರಂಗದಲ್ಲಿರುವ ವೀರರನ್ನು ಭಗವಂತನು ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿಯಾಗಿದೆ, ಅರ್ಜುನನು ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರವಾಗಬೇಕಷ್ಟೇ ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಾನೆ.

ಭಗವಂತನ ಈ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಮತ್ತು ಉಗ್ರವಾದ ಆಕಾರವನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ಅರ್ಜುನನು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಸೌಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸೌಮ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಈ ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನವು ವೇದಾಧ್ಯಯನ, ತಪಸ್ಸು, ದಾನ ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಲಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ಭಕ್ತ್ಯಾ ತ್ವನನ್ಯಯಾ) ಮಾತ್ರ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಮತ್ತು ಆತನಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಗೀತೆಯ ಪರಮ ಸಾರವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ.