In een bijzondere aflevering, opgenomen in het Vredespaleis tijdens de Next Gen Security Summit 2026, spreken Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos met Kajsa Ollongren — voormalig minister van Defensie en Binnenlandse Zaken, en nu speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten. Het gesprek gaat over een wereld waarin Amerika zich terugtrekt en Europa de last man standing wordt voor het aankaarten van mensenrechten, over het hypocrisieverwijt rond Gaza en Soedan, over haar bezoek aan het de facto geannexeerde Zuid-Libanon, en over de vraag hoe je mensenrechten verdedigt zonder het opgeheven vingertje.

👉 Europa is de last man standing: 43% van de humanitaire hulp wereldwijd kwam uit Amerika. Dit is nu gestopt. Daardoor kijken landen nu naar Europa om in dat gat te stappen, en is de EU volgens Ollongren de grootste mensenrechtenspeler ter wereld geworden.

👉 Van opgeheven vingertje naar duurzame dialoog: De EU komt andere landen niet vertellen wat ze moeten doen, maar zoekt partnerschap. Anders dan China en Rusland, biedt Europa een lange-termijnrelatie gebaseerd op instituties en normen; niet op persoonlijke deals of losse grondstoffencontracten.

👉 Het hypocrisieverwijt is deels terecht: De EU is vocaler over Oekraïne dan over Soedan, en de unanimiteitseis maakt de Unie "zo sterk als de zwakste schakel"; zichtbaar bij Gaza, waar zonder consensus geen veroordeling van Israël mogelijk was. Dubbele standaarden zijn volgens Ollongren de belangrijkste kritiek van het Mondiale Zuiden op Europa.

👉 Libanon en Oekraïne: dezelfde maatstaf: Ollongren bezocht Zuid-Libanon en stelt dat Israël daar de facto annexeert. Haar principe: als Rusland in Oekraïne geen land mag inpikken, geldt precies hetzelfde voor Israël in Libanon; er is geen enkel verschil.

👉 Het multilaterale systeem verdedigt zichzelf niet: Rusland en China blijven in het VN-systeem opereren omdat ze het nuttig vinden, terwijl de VS zich onder Trump terugtrekt. De conclusie: kleine en middelgrote landen moeten zich verenigen om het systeem overeind te houden, anders winnen de grootmachten die het voor eigen gewin gebruiken.

Hoofdstukindeling:

1️⃣ Wat houdt het in om EU-gezant voor mensenrechten te zijn? [00:00:00]

2️⃣ Spreken namens 27 lidstaten: het probleem van de zwakste schakel [00:01:00]

3️⃣ Geen opgeheven vingertje: van invloedssferen terug naar het multilaterale systeem [00:03:30]

4️⃣ De VS stapt terug; wordt Europa de "last man standing"? [00:06:00]

5️⃣ Europa als lange-termijnpartner [00:08:30]

6️⃣ Het hypocrisieverwijt: kolonialisme, Oekraïne en de dubbele standaard rond Gaza [00:10:30]

7️⃣ Libanon: de facto annexatie van het zuiden en de ontwapening van Hezbollah [00:13:30]

8️⃣ Autoritarisme versus mensenrechten: is China het voorbeeld van het Mondiale Zuiden? [00:16:00]

9️⃣ Global Gateway versus Belt and Road, en het tekortschietende diplomatieke gewicht in Soedan [00:20:30]

🔟 Het Strafhof onder druk en de rechten die niet vanzelfsprekend zijn [00:30:30]