வேதங்கள் மற்றும் உபநிடதங்கள் ஆகிய இரண்டுமே இந்து சமயத்தின் ஆணிவேரான 'ஸ்ருதி' (ரிஷிகளால் கேட்கப்பட்டவை) இலக்கியங்களைச் சேர்ந்தவை

. வேதங்கள் (சடங்குகளின் தொகுப்பு)

பொதுவாக 'வேதங்கள்' என்று குறிப்பிடும்போது, அது ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வண வேதங்களில் உள்ள சம்ஹிதைகள் (மந்திரங்கள்) மற்றும் பிராம்மணங்கள் (சடங்கு முறைகள்) ஆகியவற்றையே அதிகம் குறிக்கிறது.

• மனிதன் உலகில் தர்மத்தின்படி வாழ்ந்து, தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளத் தேவையான வாழ்க்கை நெறிமுறைகளை இது வழங்குகிறது.

• ஒரு செயலைச் செய்தால் (யாகம்), அதற்கான பலன் நிச்சயம் கிடைக்கும் என்ற 'கர்ம வினைப் பயன்' கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் வேதங்கள் இயங்குகின்றன.

2. உபநிடதங்கள் (அறிவின் தேடல்)

வேதக் காலத்தின் பிற்பகுதியில், வெறும் சடங்குகளையும் யாகங்களையும் செய்வதால் நிரந்தரமான அமைதியோ, முக்தியோ கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்த ரிஷிகளின் தேடலே உபநிடதங்கள்.

• "நான் யார்?", "இந்த உலகம் எங்கிருந்து வந்தது?", "இறப்பிற்குப் பின் என்ன நடக்கும்?" போன்ற ஆழமான கேள்விகளுக்கு இவை விடை தேடுகின்றன.

• "தத் த்வம் அஸி" (அதுவே நீயாக இருக்கிறாய்) போன்ற மகா வாக்கியங்கள் மூலம், மனிதனுக்குள் இருக்கும் உயிரும் (ஜீவாத்மா), உலகைப் படைத்த மூலப் பொருளும் (பரமாத்மா) ஒன்றே என்ற மாபெரும் உண்மையை இவை உரைக்கின்றன.

ஒருங்கிணைந்த பார்வை (அறநிலையத் துறைப் பாட நோக்கில்): வேதங்கள் மரத்தின் 'வேர் மற்றும் கிளைகள்' என்றால், உபநிடதங்கள் அந்த மரத்தில் பழுத்த 'கனி' ஆகும். சடங்குகளில் (வேதம்) தொடங்கி, அறிவில் (உபநிடதம்) முதிர்ச்சியடைவதே இந்து சமயத்தின் முழுமையான ஆன்மீகப் பயணமாகும்

சைவ சமயத்தின் ஆணிவேராக விளங்கும் இரண்டு மாபெரும் தூண்கள் பன்னிரு திருமுறைகள் மற்றும் மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் ஆகும். இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று சளைத்தவை அல்ல; ஒன்றை ஒன்று முழுமை பெறச் செய்பவை.1. பன்னிரு திருமுறைகள் (அனுபவ நிலை)

திருமுறைகள் என்பவை நாயன்மார்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த இறை அனுபவத்தை, பக்திப் பெருக்கோடு பாடல்களாகப் பாடியவை ஆகும்.

• இதில் தர்க்கமோ, வாதங்களோ இருக்காது. "இறைவா, நீயே எல்லாம், உன்னை விட்டால் எனக்கு வேறு கதியில்லை" என்ற முழுமையான சரணாகதி (Surrender) மட்டுமே இருக்கும்.

• இது பாமர மக்களும் எளிதில் புரிந்துகொண்டு, பாடி, இறைவனை வழிபடுவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட உணர்வுபூர்வமான வழிபாட்டு முறையாகும்.

2. மெய்கண்ட சாத்திரங்கள் (அறிவு நிலை)

'சாத்திரம்' என்றால் 'விதி' அல்லது 'இலக்கணம்'. திருமுறைகளில் நாயன்மார்கள் பாடிய பக்தி அனுபவங்களுக்கு, தத்துவ ரீதியாகவும், அறிவியல் ரீதியாகவும் தர்க்க வாதங்களோடு விளக்கம் அளிப்பவை சாத்திரங்கள் ஆகும்.

• பிற மதத்தினர் (புத்தம், சமணம், அத்வைதம்) சைவ சித்தாந்தத்தின் மீது வைத்த விமர்சனங்களுக்கு, அறிவார்ந்த முறையில் வாதங்களை முன்வைத்து சைவ சித்தாந்தத்தை நிலைநிறுத்த எழுதப்பட்டவை இவை.

• 14 சாத்திர நூல்களில் தலையாயது மெய்கண்ட தேவர் இயற்றிய 'சிவஞான போதம்' ஆகும். வெறும் 12 சூத்திரங்களில் (குறட்பாக்கள் போன்ற வரிகளில்) ஒட்டுமொத்த சைவ சித்தாந்தத்தையும் இது விளக்கி விடுகிறது.

ஒருங்கிணைந்த பார்வை: திருமுறைகள் என்பவை 'இலக்கியம்' என்றால், சாத்திரங்கள் அந்த இலக்கியத்திற்கான 'இலக்கணம்'. திருமுறைகளைப் படிப்பதன் மூலம் இதயம் தூய்மையடையும் (பக்தி); சாத்திரங்களைப் படிப்பதன் மூலம் அறியாமை நீங்கி அறிவு மலரும் (ஞானம்).

இந்து சமய ஆகம விதிகள் மற்றும் கோயில் நிர்வாக அமைப்பின்படி, ஒரு கோயிலின் உருவாக்கம், அன்றாடச் செயல்பாடுகள் மற்றும் மக்கள் வழிபாடு ஆகியவை இந்த மூன்று முக்கிய நிலைகளிலேயே இயங்குகின்றன

1. பிரதிஷ்டை (அடித்தளம்)

'பிரதிஷ்டை' என்பது ஒரு கல் அல்லது உலோகச் சிலைக்குள் மந்திரங்கள் மற்றும் யாகங்கள் மூலமாக இறைச் சக்தியை நிலைநிறுத்தும் அதிமுக்கியமான நிகழ்வாகும்.

• இதனை 'பிராணப் பிரதிஷ்டை' என்பர்.

• அஷ்டபந்தனம் (எட்டு வகையான மூலிகைகள் கொண்ட மருந்து) சாத்தி, மூலவரைப் பீடத்தில் நிரந்தரமாக நிலைநிறுத்துவது இதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இது கோயிலின் மையமான 'உயிரோட்டம்' ஆகும்.

2. சடங்கு (வழிபாட்டு முறை)

சடங்குகள் என்பவை ஆகம விதிகளுக்கு உட்பட்டு, மாறாத வரிசைக்கிரமத்தில் செய்யப்படும் அதிமுக்கியமான செயல்கள் ஆகும்

• கோயில்களில் தினமும் நடைபெறும் ஆறுகாலப் பூஜைகள், அபிஷேகம், தீபாராதனை மற்றும் யாகங்கள் (ஹோமம்) ஆகியவை சடங்குகளுக்குள் அடங்கும்.

• ஒரு நாளின் குறிப்பிட்ட நேரங்களில், குறிப்பிட்ட பொருள்களைக் கொண்டு இறைவனுக்குச் செய்யப்படும் உபசாரங்கள் இவை. கோயிலின் புனிதத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக இவை தொடர்ந்து செய்யப்பட வேண்டும்.

3. திருவிழா (மக்கள் கொண்டாட்டம்)

கர்ப்பக்கிரகத்தில் இருக்கும் மூலவரை அனைவரும் நெருங்கிச் சென்று தரிசிக்க முடியாத சூழ்நிலையை மாற்றி, இறைவனே வீதி உலா வந்து அனைத்து மக்களுக்கும் அருள்பாலிக்கும் மாபெரும் நிகழ்வே திருவிழா (உற்சவம்) ஆகும்.

• திருவிழாக் காலங்களில் மூலவருக்குப் பதிலாக 'உற்சவர்' (பஞ்சலோகச் சிலை) வீதி உலா வருவார்.

• தேரோட்டம், தெப்பத் திருவிழா, கல்யாண உற்சவம் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இது ஆகம விதிகளைத் தாண்டி, சமூக ஒருங்கிணைப்பு, கலை மற்றும் பண்பாடு ஆகியவற்றை வளர்க்கும் நிகழ்வாகும்.

சுருக்கமாக: 'பிரதிஷ்டை' மூலம் இறைவன் கோயிலில் வந்தமர்கிறார்; 'சடங்குகள்' மூலம் அவருக்கு அன்றாட உபசாரங்கள் செய்யப்படுகின்றன; 'திருவிழா' மூலம் அவர் மக்களை நாடி வருகிறார்

இந்தியத் தத்துவ மரபில் (வேதாந்தம்), உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை ஆகிய மூன்றிற்கும் உரை எழுதி, இந்து மதத்தின் மூன்று மாபெரும் தத்துவங்களை நிலைநிறுத்தியவர்கள் சங்கரர், இராமானுஜர், மற்றும் மத்வாச்சாரியார் ஆவர்.

இறைவன் (பரமாத்மா), உயிர் (ஜீவாத்மா), மற்றும் உலகம் (ஜகத்) ஆகிய மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று எத்தகைய தொடர்புடையவை என்பதை இவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு கோணங்களில் விளக்கியுள்ளனர்

1. ஆதி சங்கரர் - அத்வைதம் (Advaita)

• பொருள்: 'அ' + 'த்வைதம்' = இரண்டு அல்லாதது (Non-dualism).

• கோட்பாடு: பிரம்மம் (இறைவன்) மட்டுமே முழுமையான உண்மை. நாம் காணும் இந்த உலகம் 'மாயை'. இருட்டில் கிடக்கும் கயிற்றைப் பார்த்துப் பாம்பு எனப் பயப்படுவது போல, அறியாமையால் இந்த உலகை உண்மையாகப் பார்க்கிறோம்.

• சாராம்சம்: மனிதனுக்குள் இருக்கும் 'ஜீவாத்மாவுக்கும்', பேரண்டத்தை ஆளும் 'பரமாத்மாவுக்கும்' எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அஞ்ஞானம் விலகும்போது, "அஹம் பிரம்மாஸ்மி" (நானே பிரம்மம்) என்ற ஞானம் பிறக்கிறது.

2. இராமானுஜர் - விசிஷ்டாத்வைதம் (Vishishtadvaita)

• பொருள்: விசிஷ்ட + அத்வைதம் = சிறப்பம்சங்களுடன் கூடிய ஏகத்துவம் (Qualified Non-dualism).

• கோட்பாடு: சங்கரரைப் போல உலகை மாயை என்று இவர் மறுக்கவில்லை. உலகமும், ஜீவாத்மாக்களும் மாயை அல்ல, அவையும் உண்மையானவை. ஆனால், அவை தனித்து இயங்குபவை அல்ல; எப்படி உடல் உயிரைச் சார்ந்து இயங்குகிறதோ, அதுபோல உலகமும் உயிர்களும் இறைவனின் உடலாக/அங்கமாகச் செயல்படுகின்றன.

• சாராம்சம்: இறைவனை முழுமையாகச் சரணடைதல் (சரணாகதி / பிரபத்தி) மட்டுமே முக்திக்கு ஒரே வழி.

3. மத்வாச்சாரியார் - த்வைதம் (Dvaita)

• பொருள்: த்வைதம் = இரண்டு / இருமை (Dualism).

• கோட்பாடு: அத்வைதத்திற்கு நேர் எதிரான தத்துவம் இது. இறைவன் வேறு, ஜீவாத்மா வேறு. முக்தி அடைந்த பிறகும் கூட, ஒரு ஜீவாத்மா இறைவனுக்குச் சமமாக முடியாது. உலகம் முழுவதும் உண்மையானது.

• சாராம்சம்: இறைவன் எஜமானன், மனிதன் அவனது தொண்டன் (தாசன்). தூய பக்தியின் மூலம் தொண்டு செய்து மட்டுமே இறைவனின் கருணையைப் பெற முடியும்.

பண்டைய தமிழர்களின் வரலாறு, பண்பாடு, சட்ட முறைகள் மற்றும் இலக்கியங்களை அறிந்துகொள்ள உதவும் மிக முக்கியமான மூன்று வரலாற்றுத் தரவுகள் கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் மற்றும் கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஆகும்.

இவை மூன்றும் வெவ்வேறான நோக்கங்களுக்காகவும், வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவற்றின் முக்கிய வேறுபாடுகள் கீழே ஒப்பிடப்பட்டுள்ளன

1. கல்வெட்டுகள் (Epigraphs)

கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் பொதுமக்களின் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டவை. அரசரின் புகழ் பாடும் 'மெய்க்கீர்த்தி', ஊர் சபைகளின் தேர்தல் முறைகள் (உதாரணம்: உத்திரமேரூர் கல்வெட்டு), வணிகக் குழுக்களின் செயல்பாடுகள், மற்றும் கோயில் வரவு-செலவுக் கணக்குகளை இவை ஆவணப்படுத்தின

2. செப்பேடுகள் (Copper Plates)

செப்பேடுகள் என்பவை பண்டைய காலத்து 'பத்திரப் பதிவுகள்' (Property Registrations) எனலாம். அரசன் ஒரு நிலத்தை தானமாக வழங்கும்போது, அந்த நிலத்தின் எல்லைகள், யாருக்கு வழங்கப்படுகிறது, அதற்கான வரிச்சலுகைகள் என்னென்ன என்பவை செப்பேடுகளில் மிக நுணுக்கமாகப் பொறிக்கப்பட்டன. இது தனிநபரின் பாதுகாப்பில் இருக்கும் சட்ட ஆவணமாகச் செயல்பட்டது. பாண்டியர்களின் வேள்விக்குடிச் செப்பேடும், சோழர்களின் அன்பில் செப்பேடும் இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள்

3. கையெழுத்துப் பிரதிகள் (Manuscripts / ஓலைச்சுவடிகள்)

நம்மிடம் இன்றுள்ள தொல்காப்பியம் முதல் சிலப்பதிகாரம் வரையிலான அனைத்துச் சங்க இலக்கியங்களும் ஓலைச்சுவடிகள் மூலமாகவே நமக்குக் கிடைத்துள்ளன. ஒரு ஓலைச்சுவடியின் ஆயுட்காலம் சுமார் 200 முதல் 300 ஆண்டுகள் மட்டுமே. எனவே, பழைய சுவடி அழியும் முன், புலவர்களும் அறிஞர்களும் அதனைப் புதிய சுவடியில் 'படியெடுத்து' (Copying) தலைமுறை தலைமுறையாகப் பாதுகாத்தனர்