『शेवटचा श्वास आणि आकाशातला तारा!』のカバーアート

शेवटचा श्वास आणि आकाशातला तारा!

शेवटचा श्वास आणि आकाशातला तारा!

無料で聴く

ポッドキャストの詳細を見る
"मित्रांनो, आपण अनेक ब्लॉकबस्टर चित्रपटांचा किंवा वेब सिरीजचा शेवट पाहतो, जिथे मुख्य नायक शेवटी देशासाठी बलिदान देतो आणि संपूर्ण प्रेक्षक रडत चित्रपटगृहातून बाहेर पडतात. तो सीन आपल्या मनात कायमचा घर करून राहतो. पण एकोणीसशे विस सालच्या एक ऑगस्ट रोजी मुंबईच्या 'सरदार गृह' इमारतीमध्ये एका खऱ्याखुऱ्या जननायकाचा जो एक शेवटचा प्रवास सुरू झाला, त्यासमोर जगातील कोणताही चित्रपट फिका पडेल! लोकमान्य टिळक खूप आजारी होते. त्यांचे वय चौसष्ट वर्षे झाले होते. संपूर्ण देशात बातमी पसरली होती की आपल्या लाडक्या लोकमान्यांची तब्येत अत्यंत चिंताजनक आहे. त्या दिवशी मुंबईमध्ये ढग दाटून आले होते आणि मुसळधार पाऊस पडत होता. जणू निसर्गही रडत होता! डॉक्टर टिळकांवर उपचार करत होते, पण त्यांची प्राणज्योत हळूहळू मालवत होती. अखेर रात्रीच्या वेळी त्यांनी आपला शेवटचा श्वास घेतला! आणि त्यानंतर मुंबईच्या रस्त्यांवर जे दृश्य पाहायला मिळाले, ते जगाच्या इतिहासात कधीच घडले नव्हते. मुसळधार पावसात आणि वादळात चक्क तीन ते चार लाख लोकांचा प्रचंड जनसागर मुंबईच्या चौपाटीवर गोळा झाला होता! तिथे केवळ हिंदू नव्हते, तर मुस्लीम, पारशी, ख्रिश्चन, सर्व जाती-धर्माचे लोक छाती पिटून एखाद्या लहान मुलासारखे रडत होते. इंग्रज सरकारने मुंबईत कडक पोलीस बंदोबस्त ठेवला होता, त्यांना भीती होती की टिळकांच्या मृत्यूनंतर देशात मोठा दंगा होईल. पण लोकांच्या मनात दंगा नव्हता, तर आपल्या देवदूताला निरोप देण्याचे अतोनात दुःख होते. स्वतः महात्मा गांधींनी टिळकांच्या तिरडीला खांदा दिला आणि डोळ्यांत अश्रू आणून सांगितले, 'आज माझ्या देशाचा सर्वात मोठा आधार आणि आधुनिक भारताचा निर्माता निघून गेला!' मित्रांनो, लोकमान्य टिळकांचे शरीर जरी पंचतत्त्वात विलीन झाले, तरी त्यांनी पेटवलेली स्वातंत्र्याची ती निखारी आग कधीच विझली नाही. त्यांनी जाताना या देशाच्या मनात स्वाभिमानाचा असा काही दिवा लावला, ज्याच्या प्रकाशात पुढे जाऊन आपण स्वातंत्र्य मिळवले. असे महान आणि अमर नेते शतकातून एकदाच जन्माला येतात, आणि म्हणूनच ते आजही आपल्या हृदयात जिवंत आहेत... "
adbl_web_anon_alc_button_suppression_t1
まだレビューはありません