🔹 تکیه دادم به خودم، دردمو گفتم به خودم

🎶 این قسمت، یک اپیزود ویژه از پادکست «مدرسه‌ی شادمانی» درباره‌ی فرسودگی روانی در شرایط بحران و نقش شفقت‌به‌خود در مواجهه با روزهای سخت و طولانیه.

ماه‌ها زندگی با خبرهای نگران‌کننده، ترس، ناامنی، بلاتکلیفی و نگرانی برای خودمون و آدم‌هایی که دوستشون داریم، می‌تونه ظرفیت روانی ما رو کم‌کم فرسوده کنه.

گاهی این فرسودگی خودش رو با خستگی و بی‌انرژی بودن نشون می‌ده، گاهی با تحریک‌پذیری و خشم، گاهی با اختلال خواب و تمرکز، و گاهی با نوعی کرختی و بی‌حسی نسبت به اتفاق‌هایی که در اطرافمون می‌گذره.

و درست در همین شرایط، ممکنه صدای منتقد درونمون هم بلندتر بشه.

در این اپیزود درباره‌ی این سؤال‌ها حرف می‌زنیم:

فرسودگی روانی در بحران چه تفاوتی با خستگی معمولی داره؟ چرا بعضی وقت‌ها بی‌حس می‌شیم و بعضی وقت‌ها زود از کوره در می‌ریم؟ بدن و سیستم عصبی در این فرسودگی چه نقشی دارن؟ شفقت به خود چطور می‌تونه از خودسرزنشی و فشار روانی کم کنه؟ مرز شفقت به خود با بی‌خیالی و کنار کشیدن از مسئولیت کجاست؟

با اینکه در میانه‌ی فصل روابط هستیم، با توجه به شرایط این روزهای ایران تصمیم گرفتیم این گفت‌وگو رو به‌عنوان یک اپیزود ویژه منتشر کنیم؛ درباره‌ی روزهایی که شاید بیشتر از همیشه لازم باشه بفهمیم خسته شدن در یک وضعیت فرساینده، الزاماً نشانه‌ی ضعف نیست.

برای این اپیزود از خانم عطیه پورصالح دعوت کردیم.

ایشون درمانگر هیجان‌مدار، مترجم و تسهیل‌گر دوره‌ی شفقت بهشیار هستن و در این گفت‌وگو درباره‌ی فرسودگی ناشی از بحران و اینکه چطور می‌تونیم در دل شرایط دشوار، رابطه‌ی مهربانانه‌تری با خودمون داشته باشیم صحبت می‌کنن. اینستاگرام مهمان اپیزود: عطیه پورصالح

پشتیبانی از مدرسه‌ی شادمانی

✨ عنوان این اپیزود از دل ترانه‌ی «آخرین آواز» می‌آد، با شعری از حسین غیاثی و اجرای علی زندوکیلی.

📌 عنوان‌های هر اپیزود، ادای احترامی‌ست به ادبیات فارسی، به شعرها، ترانه‌ها و متونی که از عشق، سوگ، زندگی و عواطف انسانی می‌گن، تا پُلی باشن بین دانش روان‌شناسی و زبانِ دل، تا این گفت‌وگوها عمیق‌تر، آشناتر و ماندگارتر بشن.

اینستاگرام مدرسه‌ی شادمانی

یوتیوب مدرسه‌ی شادمانی

💬👇 اگر شما هم در ماه‌های اخیر احساس کردید توان روانی‌تون مثل قبل نیست، منتظریم تجربه‌هاتون رو زیر این پست بخونیم.

معرفی قطعه: «آخرین آواز» ترانه‌سرا: حسین غیاثی آهنگساز: علیرضا افکاری خواننده: علی زندوکیلی

🔹 یک بار که من پشت ردت رفته بودم من به خودم از پشت سر شلیک کردم

🎶 در قسمت دوم گفت‌وگوی ما با دکتر فرشته میرمحمدی، درباره‌ی نقش طرحواره‌ها در باورهای غلط عاشقانه صحبت می‌کنیم.

در قسمت قبل، بیشتر درباره‌ی این حرف زدیم که طرحواره‌ها چطور وارد رابطه‌ی عاشقانه می‌شن و بعضی از باورهای ظاهراً رمانتیک ما رو شکل می‌دن؛ باورهایی که گاهی بیشتر از زخم‌های قدیمی ما میان تا از عشق سالم.

در این قسمت، بحث رو یک قدم جلوتر می‌بریم و درباره‌ی این حرف می‌زنیم که وقتی طرحواره‌ها در دل رابطه فعال می‌شن، ما چطور واکنش نشون می‌دیم.

گاهی یک اتفاق کوچک، مثل دیر جواب دادن یک پیام، فاصله گرفتن، سردتر حرف زدن، یا یک اختلاف ساده، برای بخش زخمی ما معنای خیلی بزرگ‌تری پیدا می‌کنه.

اینجاست که واکنش ما فقط واکنشِ امروز نیست؛ گاهی کودک زخمیِ گذشته در رابطه‌ی امروز حرف می‌زنه.

در این اپیزود درباره‌ی این سؤال‌ها حرف می‌زنیم:

وقتی طرحواره‌ها در رابطه فعال می‌شن، ما چطور واکنش نشون می‌دیم؟ فرق واکنش بالغ با واکنش زخمی چیه؟ چطور ممکنه دو نفر، ناخواسته طرحواره‌های همدیگه رو فعال کنن؟ شناختن اسم طرحواره چه کمکی می‌کنه و چه کمکی نمی‌کنه؟ رابطه‌ی سالم چه نسبتی با زخم‌های قدیمی ما داره؟ و از کجا بفهمیم داریم عشق رو تجربه می‌کنیم، نه تکرار یک الگوی قدیمی رو؟

این اپیزود قسمت دوم گفت‌وگوی ما درباره‌ی طرحواره‌ها و باورهای غلط عاشقانه است؛ گفت‌وگویی درباره‌ی اینکه رابطه‌ی سالم، رابطه‌ای نیست که در آن هیچ زخمی فعال نشه، بلکه رابطه‌ایه که در آن دو نفر کم‌کم یاد می‌گیرن وقتی زخمی فعال می‌شه، مکث کنن، بفهمن چه چیزی درون‌شون بیدار شده، و مسئولانه‌تر درباره‌اش حرف بزنن.

اینستاگرام مهمان اپیزود: دکتر فرشته میرمحمدی

پشتیبانی از مدرسه‌ی شادمانی

برای این اپیزود از خانم دکتر فرشته میرمحمدی دعوت کردیم. ایشون دکترای تخصصی روان‌شناسی دارن، مدرس دانشگاه هستن، و روان‌درمانگر فردی بزرگسال با رویکرد طرحواره‌درمانی در حیطه‌ی افسردگی، اضطراب و مشکلات رابطه‌ای هستن.

متأسفانه به خاطر سرعت و کیفیت اینترنت ایران، امکان ضبط تصویری این گفت‌وگو فراهم نشد و این اپیزود فقط به شکل صوتی منتشر می‌شه.

✨ عنوان این اپیزود از دل یک ترانه می‌آد. ترانه‌ای با نام «شلیک» با ترانه‌سرایی و اجرای روزبه بمانی.

📌 عنوان‌های هر اپیزود، ادای احترامی‌ست به ادبیات فارسی، به شعرها، ترانه‌ها و متونی که از عشق، سوگ، زندگی و عواطف انسانی می‌گن، تا پُلی باشن بین دانش روان‌شناسی و زبانِ دل، تا این گفت‌وگوها عمیق‌تر، آشناتر و ماندگارتر بشن.

اینستاگرام مدرسه‌ی شادمانی

یوتیوب مدرسه‌ی شادمانی

💬👇 منتظریم تجربه‌هاتون رو زیر این پست بخونیم.

معرفی قطعه:

«شلیک» ترانه‌سرا: روزبه بمانی آهنگساز: علیرضا افکاری خواننده: روزبه بمانی

🔹 من از دل‌بستگی‌ها زخم خوردم ... دلم یه عشق بی‌آزار می‌خواد

🎶 در این قسمت از فصل پنجم پادکست «مدرسه‌ی شادمانی»، درباره‌ی نقش طرحواره‌ها در باورهای غلط عاشقانه صحبت می‌کنیم.

گاهی چیزی که اسمش رو عشق می‌ذاریم، فقط یک احساس عمیق و سالم نیست؛ گاهی ادامه‌ی یک زخم قدیمیه. زخمی از رهاشدگی، دیده‌نشدن، دوست‌داشتنی نبودن، کافی نبودن، یا ترسی قدیمی از تنها موندن.

گاهی آدم بارها جذب یک تیپ تکراری می‌شه، حتی وقتی می‌دونه اون رابطه براش خوب نیست. گاهی رابطه‌ی امن، کم‌هیجان به نظر می‌رسه، اما رابطه‌ی پرتنش و پرابهام، عمیق و عاشقانه تجربه می‌شه. گاهی رنج‌کشیدن، نجات‌دادن، تحمل بی‌پایان، یا یکی‌شدن با طرف مقابل، با عشق اشتباه گرفته می‌شه.

در این اپیزود درباره‌ی این سؤال‌ها حرف می‌زنیم:

طرحواره چیست و چطور وارد رابطه‌ی عاشقانه می‌شه؟ چرا بعضی از ما بارها جذب آدم‌های شبیه هم می‌شیم؟ آیا باورهای عاشقانه‌ی ما می‌تونن ادامه‌ی تجربه‌های کودکی ما باشن؟ و .... این اپیزود قسمت اول گفت‌وگوی ما درباره‌ی طرحواره‌ها و باورهای غلط عاشقانه است؛ گفت‌وگویی درباره‌ی این‌که هر احساس شدیدی الزاماً عشق نیست، و گاهی چیزی که برای زخم‌های گذشته‌ی ما آشناست، برای آینده‌ی ما امن نیست.

اینستاگرام مهمان اپیزود: دکتر فرشته میرمحمدی

پشتیبانی از مدرسه‌ی شادمانی

برای این اپیزود از خانم دکتر فرشته میرمحمدی دعوت کردیم. ایشون دکترای تخصصی روان‌شناسی دارن. مدرس دانشگاه هستن. و روان‌درمانگر فردی بزرگسال با رویکرد طرحواره‌درمانی در حیطه‌ی افسردگی، اضطراب و مشکلات رابطه‌ای هستن. این گفت‌وگو مفصل شد و در دو قسمت منتشر می‌شه. متأسفانه به خاطر سرعت و کیفیت اینترنت ایران، امکان ضبط تصویری این گفت‌وگو فراهم نشد و این اپیزود فقط به شکل صوتی منتشر می‌شه. ✨ عنوان این اپیزود از دل یک ترانه می‌آد. ترانه‌ای با نام «بر باد رفته» با شعری از حسین غیاثی، آهنگسازی علیرضا افکاری و اجرای علی زندوکیلی.

📌 عنوان‌های هر اپیزود، ادای احترامی‌ست به ادبیات فارسی، به شعرها، ترانه‌ها و متونی که از عشق، سوگ، زندگی و عواطف انسانی می‌گن، تا پُلی باشن بین دانش روان‌شناسی و زبانِ دل، تا این گفت‌وگوها عمیق‌تر، آشناتر و ماندگارتر بشن.

اینستاگرام مدرسه‌ی شادمانی

یوتیوب مدرسه‌ی شادمانی

💬👇 منتظریم تجربه‌هاتون رو زیر این پست بخونیم.

معرفی قطعه:

«بر باد رفته» ترانه‌سرا: حسین غیاثی آهنگساز: علیرضا افکاری خواننده: علی زندوکیلی