H Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα υπερτουρισμού απλά σε κάποιες περιοχές χρειάζεται καλύτερη οργάνωση όσον αφορά την διαχείριση των επισκεπτών κρουαζιέρας λέει στο CNN Greece o κ. Λύσανδρος Τσιλίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας τουριστικών και ταξιδιωτικών γραφείων Ελλάδας. Θεωρεί πάντως ότι αν η Αθήνα η οποία έχει τουρισμό 12 μήνες το χρόνο, φτάσει στο δυσθεώρητο ύψος των 20 εκατομμυρίων το χρόνο, αριθμός που θεωρείται εφικτός και πολύ πιθανός τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, τότε θα υπάρχει πρόβλημα καθώς οι υποδομές της πρωτεύουσας, από τον βιολογικό καθαρισμό μέχρι τα πάρκινγκ, τους δρόμους αλλά και τις κλίνες δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν. Τέλος θίγει ένα σοβαρό ζήτημα για τους τουριστικούς πράκτορες που είναι τα ταξιδιωτικά γραφεία τρίτων χωρών, τα οποία ενώ είναι υποχρεωμένα αν δεν διατηρούν γραφείο στην Ελλάδα να συνεργάζονται με κάποιο ελληνικό τουριστικό γραφείο, παρακάμπτουν τη νομοθεσία, παρανομώντας ουσιαστικά, και δημιουργούν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού.

Ο υπερτουρισμός σαν έννοια ακούστηκε για πρώτη φορά το 2012 στο εξωτερικό και από τότε τον ακούμε ολοένα και συχνότερα. «Ωστόσο δεν θα πρέπει να δαιμονοποιούμε τον τουρισμό αλλά να εστιάζουμε στο πως οι υποδομές μας θα γίνουν καλύτερες για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στους μεγάλους αριθμούς τουριστών και από την άλλη να χρησιμοποιήσουμε όλα τα δυνατά ψηφιακά εργαλεία, που πλέον υπάρχουν, για να διαχειριστούμε τα τουριστικά ρεύματα», λέει στο CNN Greece η κυρία Κρίστη Αγαπητού, καθηγήτρια του τμήματος Τουριστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Η Σαντορίνη, για παράδειγμα, έχει πάρει κάποια καινούργια μέτρα. Και ένα μέτρο, είναι ότι έβαλε κάποιο όριο στους επισκέπτες κρουαζιέρας, 8.000 ημερησίως. Έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες με το νέο πολεοδομικό χωροταξικό σχέδιο τουρισμού, για Μύκονο και Σαντορίνη και για κάποιες άλλες περιοχές, οι οποίες είναι χαρακτηρισμένες ως κόκκινες περιοχές και έχουν μπει κάποια όρια στην άναρχη οικοδόμηση.

Ο κ. Νίκος Μπελαβίλας καθηγητής Πολεοδομίας και ιστορίας της Πόλης στο ΕΜΠ, εξηγεί ότι η χώρα εξελίχθηκε σταδιακά, από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου και τονίζει ότι, το πρόβλημα δεν είναι ο τουρισμός καθαυτός, αλλά η απουσία σχεδιασμού και ελέγχου όταν η ανάπτυξη ξεπερνά τις αντοχές των τοπικών κοινωνιών και των υποδομών.

Σε τελική ανάλυση, οι διακοπές 10 με 15 μέρες το χρόνο είναι μια κατάκτηση για τον εργαζόμενο στην εποχή μας και δεν θα πρέπει να τις δαιμονοποιούμαι.

Η αύξηση του αριθμού των επισκεπτών σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, επηρεάζει τη στέγαση, τις μεταφορές, τις αξίες γης και τη χρήση του δημόσιου χώρου.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Αθήνα, όπου η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και η τουριστική ανάπτυξη του κέντρου συνδέονται με την αύξηση των ενοικίων και τη δυσκολία εύρεσης κατοικίας για τους μόνιμους κατοίκους. Παράλληλα, εξετάζονται ζητήματα όπως η κρουαζιέρα και η επιβάρυνση που προκαλεί στις μεταφορές και στις αστικές υποδομές.