Teologia Ciała św. Jana Pawła II daje nam głęboki, duchowy fundament pod dojrzałą ekologię. Uczy nas patrzeć na własne ciało, na drugiego człowieka i na całą planetę z zachwytem, wdzięcznością i poczuciem odpowiedzialności.

​Gdy zrozumiemy, że świat nie jest naszą własnością, ale darem, przestaniemy go niszczyć – zarówno w naszych sypialniach i relacjach, jak i w naszych lasach, rzekach i miastach.

Sercem Teologii Ciała Jana Pawła II jest pojęcie „oblubieńczego sensu ciała". Co to oznacza?

Ciało zostało stworzone po to, by być darem dla drugiego człowieka w miłości. Prawdziwa wolność i dojrzałość polegają na zdolności do bezinteresownego dawanego siebie, a nie na posiadaniu czy używaniu drugiej osoby.

​Gdy przeniesiemy tę logikę na grunt ekologii, ujrzymy uderzające podobieństwo grzechu wobec ciała i grzechu wobec natury.

Logika grzechu i pożądliwości: Uprzedmiotowienie: Traktowanie drugiego człowieka jako narzędzia do zaspokojenia własnych potrzeb (pragnienie posiadania, użycia, konsumpcji).

Eksploatacja: Traktowanie natury jako bezdusznego surowca, który można bezgranicznie zużywać i niszczyć dla zysku.

Logika Teologii Ciała i Ekologii: Dar i szacunek: Widzenie w drugim człowieku osoby o niezbywalnej godności, podmiotu miłości.

Eko-starsi: Przyroda jest darowana człowiekowi nie do zniszczenia, ale do doglądania i „uprawiania" z szacunkiem dla jej praw.