கி.பி. 8-ஆம் நூற்றாண்டில் கேரள மாநிலம் காலடியில் அவதரித்த ஆதி சங்கரர், இந்து மதத்தின் தத்துவங்களை ஒருங்கிணைத்து, வேதாந்த மரபை நிலைநிறுத்திய மிகச்சிறந்த ஞானியாவார். வெறும் 32 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்த அவர், இந்தியா முழுவதும் நடைபயணம் மேற்கொண்டு, பல்வேறு பிரிவுகளாகச் சிதறிக் கிடந்த இந்து தர்மத்தை ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தார்.

சிவபெருமான் மீது எல்லையற்ற பக்தி கொண்டு, தொண்டே உருவாய்த் திகழ்ந்து தமிழ் மண்ணில் சைவ நெறியைத் தழைத்தோங்கச் செய்த 63 அருளாளர்கள் 'நாயன்மார்கள்' என்று போற்றப்படுகின்றனர். கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 9-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான பக்தி இயக்கக் காலத்தில் இவர்களின் பங்களிப்பு அளப்பரியது.

நாயன்மார்களில் முதன்மையான மூவரும், அவர்களோடு சேர்த்து மாணிக்கவாசகரும் 'சைவ சமயக் குரவர்கள் நால்வர்' என்று சிறப்பிக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் பாடிய பாடல்களே சைவப் பக்தி இலக்கியத்தின் ஆணிவேராகும்.

சைவ சமயக் குரவர்கள் (நால்வர்)

திருமால் (விஷ்ணு) மீது அதீத பக்தி கொண்டு, தங்களது பாசுரங்களால் தமிழ் மண்ணில் வைணவ நெறியை வளர்த்த பன்னிரு அருளாளர்கள் 'ஆழ்வார்கள்' எனப் போற்றப்படுகின்றனர். இறைவனின் கல்யாண குணங்களில் (நற்பண்புகளில்) ஆழங்கால் பட்டவர்கள் (மூழ்கியவர்கள்) என்பதால் இவர்களுக்கு 'ஆழ்வார்கள்' என்று பெயர் வந்தது.

கி.பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 9-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தில் தமிழகத்தில் பக்தி இயக்கத்தை வளர்த்ததில் இவர்களுக்குப் பெரும் பங்குண்டு.