این روایت، داستان غم‌انگیز دلارا جهان‌دیده، زنی ۳۸ ساله از جهرم و مادر دو فرزند است که در ۷ اسفند ۱۴۰۳ به دست همسر سابقش به قتل رسید. دلارا که زنی جسور و مبارز توصیف می‌شود، سه ماه پیش از این حادثه تلاش کرده بود تا زندگی خود و فرزندانش را از یک رابطه خشونت‌آمیز نجات دهد. او با نقل مکان به خانه مادرش و شروع به کار در یک رستوران کوچک در شیفت شب، می‌کوشید استقلال مالی کسب کرده و مراحل طلاق را طی کند.

پس از یک حمله خشونت‌آمیز توسط همسرش که در آن مورد خفگی قرار گرفته و بیهوش شده بود، دلارا با وجود جراحات شدید، برای ثبت شکایت و پیگیری طلاق به پزشکی قانونی مراجعه کرد. با این حال، به دلیل غیبت پزشک مربوطه، رسیدگی به پرونده‌اش یک روز به تعویق افتاد. پس از معاینه و تأیید کبودی‌ها، پرونده او به جای دادگاه به شورای حل اختلاف ارجاع داده شد. در شورای حل اختلاف، با وجود اظهارات مکرر دلارا مبنی بر تهدیدات جانی و مزاحمت‌های همسرش در محیط کار و عمومی، و حتی تهدید به اسیدپاشی و قتل، و غیبت همسرش در جلسات، اعضای شورا به جای حمایت از او، بارها وی را به بازگشت به زندگی مشترک و مصالحه تشویق کردند.

این پرونده نمونه‌ای بارز از ناکارآمدی سیستم قضایی و تأثیر منفی ماده ۴۸ لایحه منع خشونت علیه زنان است که به جای تأمین امنیت جانی فرد، بر «تحکیم بنیان خانواده» تمرکز دارد. حتی یک سال پس از مرگ دلارا، پرونده او هنوز در پیچ و خم‌های قضایی معلق مانده و خانواده‌اش (به ویژه مادر و خواهرش) که خواهان اشد مجازات برای قاتل هستند، با موانع و کارشکنی‌هایی مواجه می‌شوند. همسر سابق دلارا اظهار پشیمانی نمی‌کند و حاضر به پرداخت دیه است، اما خانواده دلارا خواستار قصاص هستند که مستلزم پرداخت مابه‌التفاوت دیه زن و مرد است. این مورد بار دیگر نشان می‌دهد که چگونه قوانین و نگاه‌های سنتی می‌توانند جان یک زن را در مواجهه با خشونت به خطر بیندازند و مسیر عدالت را دشوار سازند.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.