Ο Γρηγόρης Βαλτινός ανοίγει το άλμπουμ της ζωής του και μας φωτίζει σταθμούς από τη διαδρομή του στο θέατρο, από το παιδί που ξεκίνησε χωρίς θεατρικά ερεθίσματα που όμως «κάτι το τραβούσε προς τα εκεί», μέχρι τον καλλιτέχνη που πατάει ήδη πενήντα χρόνια στο σανίδι, αλλά συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε έργο σαν άγραφο χαρτί. Μας μιλάει για την απλότητα που πείθει, για τη φωνή που μπορεί να γίνει παγίδα, για τον μόχθο που χάθηκε στην εποχή του «έτοιμου», για το θέατρο που αντιστέκεται στην ταχύτητα και λέει πάντα την αλήθεια. Μιλάει για μαθητείες, για συναντήσεις, για την αφαίρεση ως στόχο της υποκριτικής και της ζωής, για την ευθύνη του καλλιτέχνη απέναντι στο κοινό και στον χρόνο. Μας μιλάει χωρίς προστατευτικά φίλτρα για την καθημερινότητα, για τη ζωή. Μια συζήτηση καθαρή, συγκινητική και ειλικρινής με έναν πολύ ζεστό, φιλόξενο,χαμογελαστό άνθρωπο της θεατρικής τέχνης.

Στο σημερινό podcast φιλοξενούμε τον Στάθη Λιβαθινό σε μια ουσιαστική συζήτηση για το θέατρο ως πράξη ευθύνης, παιδείας και βαθιάς ανθρώπινης έκθεσης. Μιλά για το κείμενο που σωπαίνει αν δεν του δοθεί ζωή, για τη σημασία της ομάδας ως συνύπαρξη προσωπικοτήτων και όχι εκτελεστών, για την τεχνική ως απαραίτητο εργαλείοελευθερίας και για τον ρόλο του σκηνοθέτη που οφείλει να προστατεύει τον ηθοποιό και τον θεατή. Αναφέρεται στην παρακαταθήκη του Μάνου Κατράκη, στη μουσική και τη σιωπή ως ισότιμα σκηνικά στοιχεία, στην κρίση του λόγου και της παιδείας σήμερα, αλλά και στην ανάγκη το θέατρο -όσο προχωρημένο κι αν είναι - να αφορά όλους.Μια συνομιλία χωρίς συνθήματα, με καθαρό βλέμμα, αγωνία και πίστη στη δύναμη της τέχνης.

Στο νέο μας podcast μιλάμε με τη Μάνια Παπαδημητρίου για το σώμα ως εργαλείο και υλικό του ηθοποιού, για το πώς η σκέψη και ο λόγος καθοδηγούν την ερμηνεία, και για τις εμπειρίες της με “δασκάλους – συνεργάτες” όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Η Μάνια μας μιλάει για το πώς η ελευθερία στη σκηνή, η συγκίνηση, η φλόγα του ανθρώπου και το απρόβλεπτο δημιουργούν την αληθινή τέχνη, την οποία δεν μπορεί να ξεπεράσει οψηφιακός κόσμος και για το πώς οι νέες γενιές ηθοποιών και η σχέση τους με την εικόνα επηρεάζουν τη θεατρική εμπειρία. Μιλάει για την ανάγκη του ηθοποιού να βρίσκει κάτι που του κεντρίζει κάθε φορά τη φαντασία και τον γεμίζει χαρά, αλλά και για τη σημασία της συλλογικότηταςκαι της επένδυσης στις επόμενες γενιές καλλιτεχνών μέσω της τέχνης.